Świat za oknem

Za oknem lekko uchylonym
krzyczą dzieci
podwórkowe ptaki
a regały w bibliotece trzeszczą
od ciężaru niewypożyczonych książek

Przez szybę parzy słońce
blakną okładki
a między przepełnionymi regałami cisza
balast myśli
bo prawdziwe życie toczy się na zewnątrz

Za oknem lekko uchylonym
chodzą ludzie
mają ważniejsze sprawy
niż papierowe latawce z literatury
szeleszczące opakowania wierszy

Przez szybę patrzy bibliotekarz
i się gubi
między fiszkami zdań
które brzmią fałszywie i pretensjonalnie
prawdy nie niosą

Iława, maj 2025

Węże na drodze

Patrzysz uważnie, stawiasz kroki
ostrożnie, delikatnie wchodzisz w
bagno poetów, palce stóp maczasz
w czarnej brei i stroisz poważne

miny. Palce dłoni masz zajęte,
piszesz coś: schody wersów
ciągną się w dół, tego nie

piszesz na poważnie?
Nie piszesz wcale,
uderzasz w

klawisze:
CTRL
+S.

Pluton 2022

1.
Przed nami była droga.
Szła prosto, w oddali,
za wsią,
zapadała się za niewielkim wzniesieniem.
Dalej nie było jej widać.

Znajdowaliśmy się w czymś w rodzaju płaskiego tunelu
między ziemią porośniętą trawą
a ciężkimi, ciemnymi chmurami,
które wiatr przesuwał na południowy wschód.

Pod nogami żyzny grunt, ostatki drogi.
Wysoko nad głowami,
nad wirującymi ptakami,
kłębowisko pary.
Niedługo miał spaść deszcz.

Nasza drużyna znajdowała się w tym klinie.
Szybko maszerowaliśmy, aby zdążyć przed katastrofą.

2.
Przez grząskie błoto
ledwo odklejaliśmy stopy od podłoża.

Przypominaliśmy osy,
które znalazły sposób,
aby przemieszczać się po powierzchni
śmiercionośnego lepu.

Szliśmy dalej,
kierując się na skraj pułapki.
Widać go nie było,
ale o istnieniu końca
byliśmy przekonani
nie tylko my.

3.
Za nami podążał zdziczały pies,
od dłuższego czasu tropiły go wygłodniałe wilki.

Dołączając do nas,
swoją biedę dołożył do naszej
i uczynił z ludzi
kolejną zwierzynę łowną dla watahy.

Wilki też chciały osiągnąć swój cel.
Nażreć się mięsa,
wytarzać się w ciepłych sokach przerwanych żyć,
wreszcie ulżyć jelitom.

Wilki od zarania były jak pierścień,
przez który jest przepychana materia wszechświata.

4.
— Życie się składa z celów większych i mniejszych.
Samo w sobie jest celem.

Lecz, gdy coś ma cel, nie oznacza wcale,
że ma sens.

Sens życiu nadaje poświęcenie,
a drużyna szła się poświęcić.

Za ludzi, zdziczałe psy i wilki.
Za mięso i krew
w klinie między ziemią a niebem.

5.
Wirujące nad nami ptaki
miały najlepszy ogląd sytuacji.

Z góry karmiły się widokiem
żywej padliny.

Szliśmy więc drogą,
każdym krokiem odsuwając od siebie
jej niechlubne przedwczesne zakończenie.

Dłużyła się ta droga
jak doczesność
dla prawosławnego mnicha.

Ulgę miało przynieść dojście do wzniesienia,
ale czekała nas jeszcze konfrontacja
z opuszczoną wsią.

6.
— Byle się doczołgać —
słowa zabrzmiały jak zaklinanie rzeczywistości.
— Za wsią będzie bezpieczniej.
Terenu nie znam, ale czuję.

— Tam, gdzie zielona ścieli się dolina
i droga, trawą zarosła na poły,
przez gaj dębowy, co kwitnąć zaczyna,
dzieci wracają do domu ze szkoły —
nucił pod nosem lejtnant.

Drogę wypełniła cisza,
jedynie dudnił wiatr
gdzieś wysoko.

7.
Weszliśmy w rumowisko.

Kiedyś była to wieś,
nazwana Leonowka
na cześć pierwszego człowieka radzieckiego,
który spacerował w przestrzeni kosmicznej,
a właściwie dryfował w niej
przymocowany do stalowej linki.

Potem ptaki zniżyły lot.
Niebo wybuchło ulewą.
Pies zerwał się z niewidzialnego łańcucha,
poszedł w noc.