Loża VIP

To nie dla wesołków
Nie dla tych o małych źrenicach
I nie dla tych uporządkowanych
Ani dla święcie przekonanych
To dla bezwstydnie niepewnych
Rozglądających się za jakimś dachem
Dla tych którym zdarzyło się
Chcieć stąd przedwcześnie wyjść
Dla tych którzy we krwi nie widzą strachu
A raczej coś więcej
To dla takich jak ja dziwolągów
Przekraczających mózgiem prędkość
Dla tych z przerośniętymi receptorami bólu
Z otworem w duszy
Który błaga o wypełnienie

Tępy ból

Euforia
Szok
Rozpacz
Obce pojęcia
Wymarłe gatunki
Taka siła czucia
Już nie będzie mi dana
Teraz tylko cichy gniew
Pistolet z tłumikiem
Niewiedzący gdzie celować

Żarłok

Żaden słoneczny dzień
Ani przebywanie w ciepłych ramionach
Ani życzliwe słowo
Ani czyjeś zasługi
Ani niesamowitość świata
Ani jego pierwotne piękno
Nic nie działa
Za mało
Ale co to znaczy za mało?
Ma być coś więcej?
Co to znaczy więcej?
Nie mam pojęcia
Chyba zostałem skazany
Na dożywotnie pozbawienie sytości
A to co jem
Sprawia że rosnę wszerz
Lecz bynajmniej nie wzwyż