ARKADIUSZ AULICH
Jeźdźcy międzygwiezdnego pyłu
Pędzili Route 66 w czarnym aucie marki Mustang Shelby, rocznik 1967, nie bacząc na ograniczenia ówczesnej rzeczywistości. W radiu rozbrzmiewał utwór Riders on the Storm. Górzysty krajobraz rzucał cienie na rozgrzany asfalt. Na szczytach gór widoczni byli Indianie. Dobiegały odgłosy okrzyków wojennych i wycie wilków. Nad jeźdźcami krążyły sępy, jakby czekały na ich śmierć.
Postawny, brodaty, długowłosy driver nie oszczędzał gardła. Wlewał w siebie złocistą ciecz, popalając jointa. Nazywali go Jaszczurem Prerii. Całą jego skórę pokrywały łuski. Emanował orientalizmem buddyjskiego mędrca.
— W tym świetle wszyscy jesteśmy nadzwyczajni — wtrącił się do narracji siedzący z tyłu wychudzony, wysoki, długowłosy rudzielec o pseudonimie Gruźlik. Nosił przeciwsłoneczne okulary, ukrywając oczy zachodzące zmierzchem. Jego ciało było blade i wysuszone jak pustynny kwiat, a kaszel poruszał góry.
Obok Jaszczura siedział kędzierzawy, szczupły, małomówny pasażer średniego wzrostu. Jego ciało było obficie pokryte włosami. Mówiono na niego Samotny Wilk. Łypał wzrokiem, jakby szukał nowej ofiary.
Naprzeciwko nich uformowano barykady z wojskowych aut.
— Z twarzy żołnierzy można wyczytać, że są zdolni do poświęceń — zauważył Gruźlik, kaszląc między wypowiadanymi słowami.
Jaszczur zdecydowanie i z ogromną siłą wdepnął pedał gazu. Czarny wóz przeistoczył się momentalnie w rozgrzaną do czerwoności bestię. Samotny Wilk zawył, trzymając się kurczowo siedzenia. Gruźlik uderzył czołem o tył siedzenia kierowcy, przeklinając wszystkich, z którymi miał do czynienia.
Jeźdźcy przebili się na drugą stronę barykady. Na pancernych wozach nie została nawet mała rysa. Za to przednia maska Mustanga zaczęła przypominać skwaszony nos boksera. Samochód wpadł w poślizg. Złapali trochę pobocza. Jednak Jaszczur pewnie trzymał kierownicę.
— Jestem królem szos, mogę wszystko! — powiedział.
Po paru metrach zatrzymał auto. Gruźlik wydostał się z trudem z rozgrzanego wnętrza. Jego okular stracił jedno szkło. Wyglądał jak jednooki pirat. Zaczął mocno kaszleć. Podszedł do niego Samotny Wilk i uderzył go w plecy. Kaszel ustał.
Jaszczur usiadł na środku drogi i zaczął medytować. Gruźlik dostrzegł w rozgrzanym powietrzu zbliżające się wojsko. Krzyknął w kierunku Jaszczura, żeby ruszać dalej, ale ten nadal medytował. Samotny Wilk warknął przeraźliwie do ucha Jaszczura, który poderwał się jak spłoszona sarna. Spojrzał na zbliżające się wojsko, wsiadł do auta i przekręcił kluczyk w stacyjce. Wóz zaczął wydawać odgłosy podobne do kaszlu.
— Ten złom mnie parodiuje! — wtrącił ochrypniętym głosem Gruźlik.
Korowód wojskowych aut zbliżał się nieuchronnie. Po kilku próbach reanimacji Mustanga wreszcie ruszyli z kopyta. Gruźlik uderzył tyłem głowy o siedzenie, a okulary spadły mu z nosa. Jego źrenice były zupełnie czarne. Samotny Wilk otworzył boczną szybę, wystawił głowę i zaczął wyć, uderzając ręką w zewnętrzne drzwi auta.
Jeden z wozów wojskowych zatrzymał się na środku drogi. Wyszedł żołnierz z bazuką. Pułkownik wydał rozkaz do wystrzału. Pocisk opuścił komorę, a z tyłu pokazał się ogień. Pocisk przeleciał nad dachem Mustanga i uderzył w skałę. Unoszący się kurz ograniczył widoczność.
Jaszczur zrobił manewr w lewo, unikając lecących na szosę kamieni. Zredukował bieg do szóstego i wdepnął pedał gazu. Wskaźnik pokazywał 150 mil/h, a z maski unosił się dym. Jaszczur zrobił manewr w prawo, uderzając w przydrożne kaktusy i ścinając je o głowę. Samotny Wilk wył. Gruźlik walczył z kaszlem.
Wjechali pomiędzy skały. Zatrzymali się. Jaszczur otworzył maskę samochodu — dymiło się z chłodnicy.
— Nie pojedziemy dalej! — oznajmił Jaszczur i odpalił jointa.
Gruźlik oparł się o auto, próbując coś powiedzieć, ale kaszel nie dał mu na to szans. Samotny Wilk stał na czatach, wystawił głowę zza skały i łypał wzrokiem. Nad nimi bezszelestnie przemieszczał się samotny Indianin bez głowy. Zeskakiwał ze skały na skałę, dostojnie jak baletnica.
Samotny Wilk spojrzał w niebo. Nastawał zmierzch. Wrócił do kompanów.
— Trzeba będzie zostać tu na noc — oznajmił, wskazując ruchem głowy na zachód słońca.
Czerwień pokryła całe niebo. W oddali słychać było wycie wilków, odgłosy owadów i spadające ze skał drobne kamienie.
— Wydaje mi się, że ktoś nas obserwuje — powiedział Jaszczur.
Samotny Wilk tylko mruknął. Gruźlik spał. Słychać było tylko świsty z jego płuc, jakby należały do tutejszej przyrody.
Samotnego Wilka i Gruźlika obudziło trzaśnięcie maski samochodu.
— Jestem gotowy do dalszej drogi — oznajmił Jaszczur.
Dzień był słoneczny, gorący i bezchmurny. Samotny Wilk wyszedł na drogę, aby sprawdzić teren. Gruźlik usiadł na tylnym siedzeniu auta. Jaszczur wsiadł za kierownicę i wrzucił wsteczny. Ruszył z impetem. Spod kół wydobyły się drobne kamienie. Auto przejechało po leżących kaktusach. Jaszczur zrobił manewr w lewo i momentalnie Mustang znalazł się na drodze, ustawiony w kierunku jazdy. Samotny Wilk wsiadł do samochodu, wyjąc.
Pędzili przed siebie tak, jakby chcieli prześcignąć słońce, które oddalało się od nich, im bardziej się do niego zbliżali. Mijali kaniony i pustkowia. Towarzyszył im Indianin bez głowy, który przemieszczał się na białym koniu. Tylko Jaszczur czuł jego obecność.
Słońce bezlitośnie dawało o sobie znać. Szyba auta potęgowała jego moc, a promienie oślepiały kierowcę. Samotny Wilk spał, chrapiąc. Gruźlik, rozłożony na tylnym siedzeniu, także spał. Co jakiś czas budził go kaszel, przełykał ślinę i znowu zasypiał.
Nagle auto wybiło się w powietrze na nierównościach, opadając na drogę jak ołowiany wóz pancerny. Gruźlik uderzył głową w sufit auta. Obudził się. Jego mina wskazywała, że nie był zadowolony z nagłej pobudki. Jaszczur złapał trochę pobocza, ściął kilka kaktusów i zardzewiały znak drogowy. Mustang nie odpuszczał, kierowany przez króla szos.
— Zobaczcie! — krzyknął Gruźlik, wskazując na autostopowicza.
Jaszczur momentalnie dał po hamulcach. Wóz stanął w poprzek drogi. Gruźlik otworzył drzwi.
— Wskakuj, koleś! — krzyknął Gruźlik.
Był to facet w średnim wieku, przeciętny Amerykanin. Łysiejący szatyn średniego wzrostu, krępej budowy ciała, ubrany w garnitur. Trzymał kurczowo niewielką, czarną walizkę.
— Koleś! Czy ci czasem nie jest za gorąco w tym garniaku? — spytał Gruźlik, charcząc.
— Nie! — odpowiedział autostopowicz, nie odrywając wzroku od walizki.
— A co masz w tej walizce? — spytał Gruźlik.
— Nic! — odparł autostopowicz.
— Coś chyba musisz mieć, skoro tak ją trzymasz, co? — ciągnął dalej Gruźlik.
Autostopowicz tylko wzruszył ramionami. Samotny Wilk przyglądał się nieznajomemu we wstecznym lusterku, jakby chciał zerwać z niego skórę.
— Dokąd jedziesz? — spytał Jaszczur.
— Wyrzućcie mnie w najbliższym mieście. Mam interes do zrobienia — oznajmił autostopowicz.
Jaszczur spojrzał we wsteczne lusterko i tylko skinął głową. Ni stąd, ni zowąd drogę przeciął im Indianin bez głowy na białym koniu. Jaszczur znowu dał po hamulcach. Mustang obrócił się dookoła własnej osi i stanął tyłem do kierunku jazdy.
— Psia mać! — krzyknął Jaszczur.
Samotny Wilk wyskoczył z auta za Indianinem, ale ten jakby rozpłynął się w powietrzu. Autostopowicz jeszcze mocniej ścisnął walizkę. Jaszczur spokojnie wyszedł z auta, odpalił jointa i usiadł na masce. Nad jego głową zaczęły kołować sępy. Spojrzał w niebo, zaciągnął się jointem, wyrzucił go i wsiadł z powrotem do samochodu.
— Jedziemy! — oznajmił Jaszczur.
Jaszczur delikatnie, ale stanowczo wrzucił wsteczny bieg. Tył auta złapał pobocze, spod kół wydobyło się kilka drobnych kamieni. Następnie wrzucił jedynkę i dodał gazu. Znowu byli w drodze. Rozpalone koła współgrały z gorącym asfaltem. Wydawało się, jakby były jednością i miały wtopić się w siebie jak dwoje kochanków.
Jaszczur włączył radio. Podawano wiadomość o seryjnym mordercy. Autostopowicz, słysząc wiadomości, zatrwożył się, jakby miał coś na sumieniu. Ścisnął mocno walizkę. Jaszczur zmienił kanał radiowy. Przez najbliższe minuty towarzyszył im utwór (I Can’t Get No) Satisfaction.
Na niebie zbierały się chmury. Słońce traciło swoją moc, co jakiś czas wyglądało zza chmur i ponownie się chowało. Wzmógł się wiatr. Auto zaczęło charczeć, podobnie jak Gruźlik. Jaszczur spojrzał na wskaźnik paliwa — jechali na oparach. Znowu chłodnica dawała o sobie znać. Samotny Wilk wypatrzył stację benzynową.
— Spójrzcie! Życie nam ratuje — oznajmił.
— Zgłodniałem — dodał Gruźlik, szturchając autostopowicza w lewy bok.
Autostopowicz ścisnął walizkę, jakby bał się, że wypadnie mu z rąk. Jaszczur podjechał do dystrybutora, wyszedł z auta i poszedł do sklepu. Gruźlik udał się za nim. Samotny Wilk wyszedł z samochodu, aby rozprostować kości. Autostopowicz został w aucie.
Podstarzały właściciel stacji zaczął przeglądać Mustanga. Był chudy, zgarbiony, śmierdział benzyną i ropą. Dolał oleju i płynu chłodniczego, a następnie zatankował auto do pełna. Jaszczur wyciągnął z kieszeni zlepek jednodolarówek i mu zapłacił.
Gdy już mieli odjeżdżać, podjechał wóz policyjny z napisem „szeryf”. Wyszedł z niego otyły mężczyzna w wieku przedemerytalnym, żujący tytoń. Poruszał się ociężale. Podciągnął opadające spodnie, poprawił kapelusz i udał się w stronę właściciela stacji, który stał przy dystrybutorze. Starzec wskazał niepewnie palcem na obcych siedzących w Mustangu.
Szeryf prawą ręką odbezpieczył zapięcie pochwy, w której znajdowało się magnum, a lewą położył na czarnej, zwisającej pałce. Podszedł do okna auta i zapukał.
— O co chodzi, panie władzo? — spytał Jaszczur, gasząc jointa.
— Źle się dzieje w okolicy — odpowiedział szeryf.
— To znaczy? — spytał Gruźlik.
— Grasuje w naszym stanie seryjny morderca. Sprawdzam każdego, kto wjeżdża na mój teren — odpowiedział, spluwając na ziemię.
Szeryf zajrzał do środka auta. Spojrzał podejrzliwie na autostopowicza.
— Co was tu przywiało? — spytał szeryf.
— Tylko przejeżdżamy — odpowiedział Jaszczur.
— Widzę, że mieliście czołowe spotkanie z bizonem — dodał szeryf, spluwając na maskę wozu.
W tym momencie przez drogę przebiegło duże stado bizonów. Za stadem podążał bezgłowy Indianin na białym koniu. Stado zostawiło za sobą tuman kurzu, który ograniczył widoczność.
Nagle z auta wyskoczył autostopowicz i co sił w nogach zaczął biec w przeciwnym kierunku. Szeryf zauważył uciekającego autostopowicza, wyciągnął broń i oddał kilka strzałów w jego kierunku. Podmuch powietrza strącił mu kapelusz z głowy. Jaszczur wdepnął pedał gazu, zostawiając za sobą tylko kurz.
— Zjeżdżamy stąd! — krzyknął.
— A walizka? — spytał Gruźlik.
Po kilku kilometrach zatrzymali się na poboczu. Cała trójka wyszła z auta. Jaszczur wyciągnął walizkę z samochodu i położył ją na masce Mustanga. Otworzył walizkę i natychmiast ją zamknął, wrzucając ją do bagażnika.
— Co jest w walizce? — spytał Gruźlik.
— Same kłopoty — odpowiedział Jaszczur.
— Zgłodniałem — oznajmił Samotny Wilk, widząc, co było w walizce.
Mężczyźni wsiedli do auta. Jaszczur zauważył w lewym bocznym lusterku zbliżający się kordon wojskowych aut.
— Czego oni od nas chcą? — spytał Gruźlik.
— Naszej krwi! — odparł Jaszczur.
W radiu zaczął wybrzmiewać utwór Born to Be Wild. Samotny Wilk zawył. Pędzili, ile sił w kołach. Wojskowy kordon zniknął im z pola widzenia.
Słońce zaczęło schodzić coraz niżej ku widnokręgowi. Jaszczur włączył reflektory. Lewe światło nie dawało znaku życia, prawe nieśmiało mrugało. Licznik wskazywał 60 mil/h.
Nagle z prawej strony zaczęły dobiegać odgłosy kopyt. Z kurzu wyłoniły się końskie chrapy, wargi, nozdrza, oczy, czoło, uszy, głowa, ludzkie dłonie kurczowo trzymające się końskiej szyi, końska pierś i przednie kończyny.
— Co do licha! — krzyknął Samotny Wilk.
Opadający kurz odsłonił sylwetkę Indianina bez głowy na białym koniu, z hordą truposzy na popielatych koniach. Jaszczur dodał gazu. Mechaniczne konie rozpoczęły rywalizację z naturalną siłą mięśni końskich.
Ogniste strzały świstały w kierunku Mustanga. Jedna z nich przebiła tylną szybę auta, przeleciała przez wnętrze wozu i wyleciała przednią szybą. Płomienie zajęły tylną część samochodu.
— Ogień! — krzyczał Gruźlik.
— Daję z siebie, ile mogę! — odpowiedział Jaszczur.
— Ale tu się, kurwa, pali! — krzyknął Gruźlik.
Samotny Wilk ściągnął z siebie podkoszulkę i zaczął nią gasić pożar. Jaszczur gnał w samotności, jakby siedział na grzbiecie Mustanga. Trudno było okiełznać moc wydobywającą się z jego kół. Indianin atakował z hordą truposzy z prawej strony, to z lewej. Jaszczur zajeżdżał im drogę. Truposze wpadali pod koła. Nie była to jednak żadna strata. Powstawali z umarłych: Mohikanie z irokezami, Czirokezi z kolorowymi piórami we włosach, Szoszoni z orlimi nosami, Apacze w wojennych barwach. Oni wszyscy tworzyli jedność z Indianinem bez głowy.
Mustang zaczął tracić moc. Jaszczur spojrzał na wskaźnik paliwa.
— Kończy nam się waha i spada moc — powiedział Jaszczur.
Kompani nie byli tym przejęci. Walczyli z płomieniami. Obroty auta spadały coraz bardziej. Indianin wyprzedził mechanicznego Mustanga. Truposze zrównały się z autem. W ich spojrzeniach można było zobaczyć całą historię Dzikiego Zachodu. W oczach Indian przewijały się kadry z ich życia.
Indianin bez głowy zatrzymał się dwieście metrów przed autem. Naprężył łuk. Puścił strzałę, która wbiła się w prawe koło. Auto złapało pobocze.
— Trzymajcie się! — krzyknął Jaszczur.
Mustang stanął w poprzek drogi. Truposze okrążyli przegrzany pojazd. Z chłodnicy ulatniała się para. Nikt nie odważył się wyjść z auta. W zupełnej ciszy obserwowali wydarzenia. Jaszczur odpalił jointa.
— Co oni, do cholery, kombinują? — spytał Gruźlik.
Było to pytanie retoryczne. Indianin bez głowy podjechał. Zszedł z konia i podszedł do bagażnika. Wyjął walizkę. Otworzył ją i nachylił się nad jej zawartością. Trwało to zaledwie kilka sekund. Z walizki wyłoniła się fryzura irokeza w czerwono-czarnych barwach. Następnie pojawiła się koścista twarz w barwach wojennych. Indianin umieścił głowę na swoim karku. Głowa leżała jak ulał.
Wsiadł na konia i ruszył w kierunku zachodzącego słońca. Truposze rozmyli się w powietrzu jak złudzenie optyczne.
Gruźlik wyszedł z auta i podszedł do walizki. Jaszczur i Samotny Wilk zabrali się za zmianę koła. Jaszczur wlał do baku ostatki paliwa. Po chwili ruszyli w drogę. Mustang z ledwością poruszał się po palącym asfalcie. Jechali w milczeniu. Radio od czasu do czasu przerywało ciszę. Z ledwością wyłapywało jakikolwiek sygnał stacji.
Samotny Wilk zauważył zarys postaci. Po prawej stronie, na poboczu stał hipis — z długimi, czarnymi włosami, kilkudniowym zarostem i okularami lenonkami. Ubrany był w kolorowe, zniszczone ubrania. Szczupły jak stojący obok znak drogowy. Jaszczur zjechał na pobocze.
— Czy mogę się z wami zabrać? — spytał hipis, opierając się o drzwi auta.
— Wskakuj — odpowiedział Jaszczur.
— Byliście na jakiejś wojnie? — spytał hipis, rozglądając się po wnętrzu auta.
— A ty pewnie z Wietnamu wracasz — zażartował Gruźlik, krztusząc się.
Wszyscy się roześmiali, oprócz hipisa.
— Pokój, bracie, miłość i wolność — odpowiedział z uśmiechem hipis.
— I rock’n’roll — dodał Jaszczur, podkręcając radio.
Z fal radiowych rozległ się utwór Paint It Black. Wydawało się, jakby piosenka towarzyszyła im przez wieczność. Zasłuchani, w milczeniu pokonywali kolejne mile.
Na horyzoncie wojskowy kordon aut zasłonił zachód słońca. Jaszczur wypluł jointa, wziął głęboki oddech i wdepnął pedał gazu. Hipis spojrzał przerażony.
— Nie do twarzy ci z tą miną — zażartował Gruźlik.
Samotny Wilk tylko zawył.
— Może byśmy zawrócili? — zaproponował nieśmiało hipis.
— To jest wojna! — odpowiedział stanowczo Jaszczur.
Przed kordonem wojskowym stał pułkownik. Sylwetką przypominał generała Pattona, a w ustach trzymał palące się cygaro. Prawą ręką wskazał na nadjeżdżające auto — to był znak do ostrzału. Odpalono bazuki i moździerze. Nad Mustangiem świstały pociski z automatycznych karabinów. Jeden trafił w maskę auta. Oderwana maska pofrunęła nad dachem wozu jak ptak trzepoczący skrzydłami.
Jaszczur chciał spojrzeć, gdzie przerwie swój lot, jednak brak bocznych lusterek uniemożliwił mu widoczność. Z chłodnicy unosiła się para. Tłoki w silniku gubiły swój rytm, ale auto nie dawało za wygraną — jakby dostało drugie, mechaniczne życie. Silnik o pojemności 7,2 litra napędzało 425 koni.
— Trzymajcie się! — krzyknął Jaszczur.
Auto wystrzeliło jak pocisk z pistoletu. Przyspieszenie wgniotło ich w fotele. Samotny Wilk uderzył pięścią w sufit auta. Kule świstały z każdej strony. Auto jechało zygzakiem, a pasażerowie kołysali się na boki przy każdym manewrze. Jeden z wystrzelonych pocisków upadł przed maską samochodu. Jaszczur gwałtownie skręcił w prawo, omijając niewypał.
Hipis uderzył całym ciałem w prawe drzwi auta, które się otworzyły. Wypadł na pobocze, rąbnął głową w znak ograniczenia prędkości do 50 mil. Nad jego głową pojawiło się mnóstwo kolorowych gwiazd. Usiadł po turecku na poboczu i z otwartymi ustami wodził wzrokiem za kolorowymi gwiazdami. To był jego życiowy odlot.
Podmuch wiatru wyrwał prawe drzwi wozu, które po krótkim locie upadły na wysuszoną ziemię prerii.
Kolejny pocisk uderzył w tył auta. Odłamek tylnej szyby przebił krtań Gruźlika, który zalał się krwią. Wydał ostatni oddech, a jego ciało osunęło się na siedzenie.
— W końcu zamilkł! — oznajmił Samotny Wilk z uśmiechem.
Jaszczur nie reagował na wydarzenia na tylnej kanapie Mustanga. Samotny Wilk wychylił się z prawej strony auta. Stojący znak odciął mu głowę, która sturlała się do rowu. Oczy skierowane ku górze wpatrywały się w niebo. Korpus Samotnego Wilka siedział na prawym fotelu, lekko drżąc. Krew lała się z otworu szyjnego. Jaszczur spojrzał na krwawiącego kompana.
— Nie dam za wygraną! — odparł Jaszczur.
Zdecydowanie, z ogromną siłą wdepnął pedał gazu. Mustang przeistoczył się w czerwoną bestię ziejącą ogniem. W radiu rozbrzmiewał utwór Break on Through. Jaszczur podśpiewywał melodię, trzymając jointa w prawym kąciku ust. Auto nabrało ogromnej prędkości. Przed maską pojawiły się iskry, jakby wyładowania elektryczne. Mustang wjechał w burzę iskier i nagle zniknął. Za barykadami zostały tylko dwa pasy płomieni na asfalcie.
Arkadiusz Aulich (ur. w 1979 r. w Kutnie) — poeta, dramatopisarz, malarz abstrakcjonista, z wykształcenia technik weterynarii i animator kultury. Publikował m.in. w: „Afroncie”, ,,Akancie”, „Czasie Literatury”, ,,e-eleWatorze”, „Epei”, „Eprawdzie”, ,,Formacie Literackim”, „Helikopterze”, ,,Kutnowskich Zeszytach Regionalnych”, ,,Mojej przestrzeni kultury”, „Obszarach Przepisanych”, ,,Odrze”, ,,Poetariacie”,, ,,Post Scriptum”, ,,Protokole Kulturalnym”, ,Suburbii”, „Szufladzie”, „Wydawnictwie j”, ,,Wytrychu” i ,,Zeszytach Poetyckich”. Na podstawie jego sztuki teatralnej Ostatnie kuszenie powstał spektakl teatralny wystawiony w Teatrze na Bruku we Wrocławiu. Wydał tomy wierszy: Dom czystych myśli (2018), Odmienne stany świadomości (2019), Skądinąd (2021), Za siebie (2023), W formie (2025).
aktualności o e-eleWatorze aktualny numer archiwum spotkania media autorzy e-eleWatora bibliografia
wydawca kontakt polityka prywatności copyright © 2023 – 2026 e-eleWator . all rights reserved
copyright © 2023 – 2026 e-eleWator
all rights reserved