Skip to content

RADOSŁAW SĄCZEK

Grzeje 2

Blask przez gałęzie,
blask przez żaluzje.

Słońce między ludźmi.
Wpycha się i się doprasza,
rozpycha się i wyprasza.
Zapchajdziura.
Zapchajdusza.

 

Wzajemne znoszenie się bytów

W tej odwiecznej zagadce kura znosi jajko, jajko znosi kurę.
Margaryna znosi masło, masło znosi margarynę.
I ponownie. Albo naraz. Wieczny powrót w krótkim cyklu.
Fejk tysięczny znosi prawdę, tak powiedział cwany Goebbels.
Jak powiedział chytry Stalin: statystyka znosi dramy.
Zły i dobry cholesterol razem znoszą cholesterol.

Lepsze znosi dobre przecież w tej półprawdzie jakże taniej.
Judasz znosi wolną wolę, produkt się poddaje twórcy.
Kto prowadzi? Gdzie ofiara? Zawsze w tańcu buty depczę.
Rewolucja znosi dzieci — definicja przez pożarcie.
Kura kurze łba nie urżnie. Czasem jednak dzieje się tak.
Dzieje się tak niezbyt często. Raptem ledwie raz na zawsze.

 

Że

Przepada. Jak kamień
każdego procarza poza Dawidem.
Jak ich imiona. Lubi przepaść,

lubi rozwiązać, zniknąć z powierzchni,
z podziemi, urwać się — wisielczy
ten humor, kiedy wszyscy wiszą.

Jeśli się trzyma, to przepaści,
jeśli się chwyta, to kół losu,
pląsów kosmosu, nie gra roli.

Wychodzi. Głównie na idiotę,
choć w końcu i na jego. Potem
rozpada się, na razie wieje. Stąd.

 

Nieboskłon

Nikt nie chce podnieść, nie chce się pochylić.
Ani Bóg Ojciec, ani Bóg Grabarz,

zresztą ten mniej podnosi, a więcej opuszcza.
Nie garbi się wierzba. Nie płaszczy się ziemia.

Nikt nie czapkuje. Niż idzie z wyższością.
Nawet nieboskłon się na nas wypiął.

 

W dniu, w którym umarł david lynch

umarł też reżyser,
którego nazwisko — Szwarc,
będę już pamiętać.
Rankingi redakcji
wysłały go w odległą szpaltę cmentarza.
Znalazłem informację
dopiero w trzecim bloku newsów,
znacznie poniżej
„Słońce wraca do Polski”
i „Los Angeles płonie,
kwitną teorie spiskowe,
ludzie czują się oświeceni”.
Świeć im, Panie.
Poniżej informacji o śmierci kardynała Sebastianiego,
którego nazwiska nie zapomniałem,
jako że nie znałem. I nie zapamiętam,
bo nic mi się nie świeci.

Gdy „Szczęki 2” wyświetlano w Puławach,
trzymałem ojca w „Jodełce” za ramię.
Przeżyłem bliski
utonięcia i pożarcia.
Naprawdę już wrzeszczałem
na wywróconym katamaranie.
Spektakularne przeżycie
nie do zapomnienia.

A gdy wyszliśmy z kina,
księżyc nie zwracał pełni,
leżał na krawędzi nieba
i dobrze pamiętam,
że coś go nadżarło,
gnił i śmierdział.
I oczywiście zaraz
w milionowym roju
zleciały się gwiazdy,
kręciły się, goniły i bzyczały wokół.

Radosław Sączek (ur. w 1975 r.) — poeta. Debiutował w 1997 r. w „Akcencie”. Publikował m.in. w: „Arkadii”, „Arteriach”, „Gazecie Wyborczej”, „Kontencie”, „Nowej Okolicy Poetów”, „Opcjach”, „Studium”, „Tece Puławskiej”, „Wizjach”. Autor książki poetyckiej Późny_debiut (2017).

aktualności     o e-eleWatorze     aktualny numer     archiwum     spotkania     media     autorzy e-eleWatora     bibliografia     

wydawca     kontakt     polityka prywatności     copyright © 2023 – 2026 e-eleWator . all rights reserved

zachodniopomorski miesięcznik literacki e-eleWator

copyright © 2023 – 2026 e-eleWator
all rights reserved

Przejdź do treści