Dawni Mistrzowie

Wrzesień spędzam w domu.
Przez jego niecodzienne upały
na włosach pędzli ciągną mnie
Dawni Mistrzowie.

Od ich cyfrowych reprodukcji,
pikselowych olejów,
wyobrażonych faktur
bolą mnie oczy.

Niesamowite, że Bouguereau
Courbet, Ingres i Tycjan
malowali właśnie po to,
bym mógł przetrwać dzień.

Tak bezinteresowni —
przecież w łóżku, długo po północy,
z szeroko otwartymi oczami —
już wcale o nich nie pamiętam.

***

Tarcza zegara to niewdzięczna mapa —
płaska i blada, jakby lekceważyła
topografię pogody, parokroki deszczy;
z parowów miesięcy wyciska
kroplę koloru zaledwie —
tam gdzie czas upuszcza tęczę
i miesza barwy — gubi ich sens

Zegar myli pagórki
w chandrze majaczące nad lasem
z górskimi masywami
smakującymi lazur i granat;
zawierusza szare poranki
i subtelne konwulsje —
zamiast nich maluje grubą kreską
sękate drzewostany melancholijnie
oblepione mgłą wśród brzasku.

Sam rozumiesz —
z taką mapą nie dotrę do ciebie.
Nie pomogę ci nieść
żadnej z chwil, żadnej nocy,
zbyt długiego dnia.
Włócząc się chłodnymi przydrożami
zagubionych miesięcy,
przeglądaj się w brunatnych kałużach;
może w nich, pomiędzy zaroślami,
to ty
odnajdziesz mnie.

Powidoki

gdy pokój był ciasny i duszny
od oparów wydartych z nas zdań
wietrzyłem oczy w głuchą noc —
frezje śnieżyły parapet
dziś nie mogę na nie patrzeć

gdy nie mogły zaschnąć w letnim słońcu
skrzepy o kolorze naszej skóry
nasze palce grały na nich melodię
twojej ulubionej piosenki —
nie mogę znieść jej słów

gdy chwytaliśmy zmęczeni
oddechem swe ramiona
i nie chcieliśmy się rozpaść wbrew ładunkom
za oknem tramwaju wciąż był świat —
dziś unikam tamtych tras

ocaleliśmy, ale
ty wąchasz frezje upchane w wazonie
śpiewasz piosenkę parząc herbatę
sprawdzasz rozkład jazdy, mówisz — jedźmy —