Dom Rozy

Rozę zawieziono
do domu starców
i ułożono do snu.
Wieży zabrano duszę
i wszystkie stare sprzęty,
kot sam uciekł.

Czasami wiatr, dla zabawy,
poruszy naderwaną okiennicą.

W miasteczku jeszcze nikt
nie mówi, że u Rozy straszy.

***

Madonny okienne
na haftach osiadłe
jak nieruchome
anioły z cmentarzy
starzeją się z każdym dniem

A psy na skwerach
wśród czerwonych barierek
kopulują odpędzając
śmierć która obojętnie
patrzy na nie z witraża

Dzieci

A gdy rozkopią
twój grób
aby zapomnieć

zobaczą
ile w nich
jest ciebie

i nawet nie zapłaczą
nad swoim losem

Spotkanie po latach

Niziutkie i siwe
zmęczone wystawą
usiadły jak mewy
na schodach biblioteki
ich półszepty w holu
falą podniecenia odbijają się
na twarzach jakby ktoś
znowu zarzucił wianki
na starcze skronie

Upał

Pestki melona poprzyczepiały
się do wilgotnej skóry
na zewnątrz wyblakła zieleń
skwierczy na słońcu

leżymy w nierealnym pokoju
jakby gdzieś zawieszonym
i tylko hałasy zza okna
utrzymują go niczym lina

Wiolonczelistka odpoczywa

lekko przechylona
przez oparcie
samotnego krzesła

wiolonczela zwilgotniała
od ucisku jej ud
zaraz znowu zacznie grać