***

od niedawna mam swoje miejsce w kole.

codziennie wydarzają się w nim kolejne żałoby
po sobie.

w skrzynce na listy znajduję rachunki z przeszłości,
które w pierwszym momencie napawają mnie
lękiem.

choć rzekomo zmalały koszty.

dzwonię i oczekuję wyjaśnień.

ktoś za to słono zapłaci,
bo przecież zmuszony jestem
zmienić wypełnioną już wczoraj ankietę.

że najbardziej się boję: zepsuć, chorób i pomyłek.

wtedy tracę kontrolę nad światem i wpadam w panikę,

mój wzrok wodzi za trapezem wpisanym w koło.

huśtam się na wysokości jak w cyrku, bojąc się,
że upadek nie pozwoli mi na nowo się odnaleźć.

***

odkąd przeprowadziła rodziców z tamtego
na tamten świat, zaczęła poważnie o siebie
się bać.

zaczęła przejmować cudze bóle,
wołając o pomoc,
co środę.

odkąd przeprowadziła rodziców,
zniknął martwy cel — pal.

z miejsca zaczęły się problemy
ze snem.

wiecznym.

***

młodzi skejci kołują jak ptaki
w zwolnionym tempie,
na skrzyżowaniach.

na moment, przez szybę, zwalniają tempo
pędzącym donikąd w ciągłych
przebraniach.

młodzi skejci jak zazdrosne powiewy
cudzej wolności.

gdzieś, kiedyś, za życia
umrzemy, odgrywając wciąż sztywne
role: dziecka i rodzica.

***

podsłuchiwać swój dom
od pokoleń.

chcieć go wreszcie
przemalować.

potem rozgrywać w kole
różne fragmenty życia.

teraz wypłakiwać
do końca nieprzeżyte.

***

wietrzne techno zwiewa z powierzchni
ziarenka piasku i najbliższych ci ludzi.

na pustynnym zakręcie dają ci wiele.
zabierają jeszcze więcej.

jesteś starym hiobem.
ojcem tańczącym w rytm młodych.

poszukując córki —
na zawsze tracisz syna.

na polu minowym wybuchy
płaczu.

niekończące się straty.