wieś

na wsi ponownie zamieszkały świetliki
nad łąki wróciło powietrze
chłodny prąd mija nogi
informuje o podskórnej wodzie
jak przed laty
niektórzy gasną jak zapałki
jedna po drugiej
strata smakuje tak samo
boli bez zmian
stanu rzeczy nie zmienia
sięgnięcie po nadzwyczajne środki słów
wymyślam wieś
ratuję pamięć
niebo chodzi spać wraz z kurami
jego kolor zapowiada sen
lato nie śpi
rozgałęzia się po sadach
przysiada przed domem którego nie ma
a nawet gdyby był

8 sierpnia 2025

***

jesień wstrzymuje słońce
zbiera z łąki ciszę
niebo nie odgraża się ziemi
jasne obłoki mijają bezszelestnie
rzeka nie spuszcza z oczu horyzontu
jakby stworzeni dla siebie
wciąż osobno
a razem
czas się wypełnia
nurt zabiera
przemilczane słowa

2025/2026

świadek

trwa żółtą plamą
pośród mroku
i zgromadzenia gałęzi
wystawiony na spadki temperatur
i porywy wiatru
jeszcze się trzyma
jedną nogą podłączony
do arterii drewnianego miasta
siatką żył
sięga korzeni
niesie w sobie zapis
genotyp drzewnej ojczyzny
w kodzie dziedziczenia
ołówkowe rysy
półokrągłe twarze
zakończone ostrym noskiem
świadek życia braci
zapowiada że nadejdą kolejni
rozmyśla o nadchodzącej podróży
nim opadnie
potwierdza
niewidzialne istnieje

17 listopada 2025

***

na drodze
gałązka z drzewa bez imienia
przypomina krzyż
drewno pozostaje anonimowe
jak rzeźbiarz średniowiecza
zbieram myśli
cień dłoni
zasłania oczy przed natłokiem myśli
zapadam się w zaspy słów bez pokrycia

noc 17/18 listopada 2025

z notatek nocnych

na stronie 171
Urszula jest w moim wieku
wraca nad Tanew
czerpie rosę życia z rzeki
ta nie gasi skutecznie pragnienia
obracam stronę
kilka lat młodsza
pisze wiersz urodzinowy
zna już drugą stronę interlinii
ja zaczynam schodzić ze szczytu
spotykamy się w wierszu

2025