Polszczyzna

Mówiąc szczerze, z głodu przyjaźni i braku pokory
postanowiłem uwieść polszczyznę. Kusiła mnie od dziecka.
Gdy w końcu zacząłem mówić i czuć coraz mniej, pojąłem,
że samotność jest o przysłówkach i kropkach, a miłość
o zaimkach i przecinkach.

Wydawała się łatwą, bezpłatną i kuszącą dziwką, chociaż pan
życia uprzedzał mnie, że to może być bolesna relacja, że ona
umie odpyskować, ale hej, dla ciebie to i tak lepsze niż nic.
Tylko szanuj ją, a ty, niebo, chroń tego pogubionego chłopca.
Nauczyłem się jej czepiać, grzebać w niej, zanurzać i mizdrzyć;
przyznaję, że niekiedy kląłem ze złości, choć bywało, że niektóre
słowa składałem płynnie, z umiarem i podobno z sensem.

Dzisiaj wiem o niej coraz mniej: chroni się i jest dobrze chroniona,
daje sobie radę beze mnie, szuka kryjówek, podsuwa smukłe szyje
przymiotników lub kąsa pozwami o niewierność. Już nie partnerka,
już nie ta, która potrafiła goić stare rany, lub po wspólnej nocy koić
długim porannym snem. Milknie bardzo głośno, lub warczy na mnie
jak odźwierny pies na peryferiach słów i zdań, z szyi którego
zwisa kartonik, na nim krótka nota, że będę aż do śmierci otwierał te
drzwi i zamykał, zamykał i otwierał, otwierał i zamykał.

Budzi we mnie strach, boję się jej, gdy krzyczy na mnie nienawistnie,
w tłumie, w sklepie, na ulicy. Starałem się, ale chyba jednak nie dałem
rady. Myślę czasem, że wybrałem złe drzwi, lub ja to ten źle wybrany.

Państwo

W 1980 roku, w Gdańsku, robotnicy wpuścili
do stoczni inteligentów. Później robotnicy pracowali,
a inteligenci pisali podziemne instrukcje obsługi
państwa. Po grudniu 1981wielu robotników i
inteligentów zaczęło się kurwić. Różnie. W ciupie,
w pracy, na komendach i w kawiarniach.
Bywało słowem, częściej czynem. Najgorsze były
Wielkanoce i Boże Narodzenia. Rodzinne stoły.

W roku 1989 robotnicy z inteligentami obalili
obydwa państwa i kilka ważnych pomników.
Z rozpędu obalili mury, słowa, uczciwość i inne
podobne im głupoty. W końcu rozebrano stół.

Potem zaczął się czas stawiania nowych murów i
pomników. I tak to trwało, trwało, a kuku. Teraz nie
ma już robotników i inteligentów. Są pracownicy
i urzędnicy. Zawiązują i rozwiązują kraj. Sobie tylko
znanymi sposobami. Państwa nie ma, bo po co?

Pociąg

Pociąg Przemyśl — Ustka. Szybki, głośny, cisza nie
ma z nim żadnych szans, w korytarzu odór z kibla.
Pani naprzeciw, miejsce 54. Niespokojnie wywija
szydełkiem, a gdy odkłada je na chwilę, spogląda w
okno. Okno nie spogląda na nią. Półmrok. Pan obok
próbuje zamknąć niefrasobliwe usta. Modli się o coś.

Pociąg jedzie. Taka jego natura, by jechać. Mnie nic do
tego. Pani i pan szepczą ze sobą po słowiańsku.
W myślach wracam do językowych lekcji wschodu. Pani
do mnie po rosyjsku. Z Browary, wiesz, gdzie to?
Wiem. Oni rejonowi, ja powiatowy, w pociągu do życia.
Ale już jedziemy razem. Każdy w swoim języku. Mijamy
bocznice i towarowe składy ze Lwowa do Paryża i z Berlina
dokądś tam na wschodzie. Z braku słów proponuję krówki i
swój pisany w głowie wiersz. Pani uśmiecha się, proponuje
motankę, świeżo z szydełka wypadłą lalkę. Pan kiwa głową.

Córka z wnukiem mieszkają nad morzem. U nas zostało niewiele,
brak morza, dlatego córka wybrała wieś nad morzem.
To pierwsza podróż nad morze? Pani odpowiada po angielsku,
że tak. Pan ma łzy w oczach. Poznań blisko, wstałem i
wiersz spadł mi na podłogę. Pani i pan spojrzeli pod
nogi. Ja także. Ich stały ustawione równo. Pani miała stopy
plastikowe, pan miał jedną metalową. Pani uniosła głowę,
uśmiechnęła się, pan podał mi rękę. Coś mówił do mnie
na pożegnanie, ale pisk hamulców zagłuszył wszystko. Kończę
ten wiersz właśnie w tej chwili. W tej chwili. Kończę.

powyższe wiersze pochodzą z przygotowywanego tomu Biel, tylko biel…