Skip to content

ARTUR DANIEL LISKOWACKI

Z sieci w sieci. 32

„Historia nic nas nie nauczyła. Gwałcą kobiety, zabijają dzieci”.

Że Historia nas nie nauczyła? Ależ wprost przeciwnie!

To właśnie Historia uczy, że wojna jest między innymi po to, by gwałcić kobiety i zabijać dzieci. A czasem i na odwrót.

*

„Trump się pogrąża. Wymykają mu się z rąk wszystkie sznurki”.

Powinien zastosować metodę barona Münchhausena (z którym zresztą łączy go wiele podobieństw) i z tego, w czym się pogrąża, wyciągnąć się za włosy.

*

„Pięć pierwszych sygnałów zużycia hamulców”.

1. Sejm III RP.

2. Politycy na platformie X.

3. 72-godzinna doba pracy lekarza.

4. Romanowski w Naddniestrzu.

5. Braun w Koronie.

*

„»Kariera przez pośladki?«. Anastazja Kuś odpowiedziała kontratakiem”.

Po pierwsze: (jeśli już) to kariera dzięki pośladkom.

Przyimek „przez” zupełnie nie pasuje do tego zwrotu. Nie mówimy przecież: kariera przez pieniądze, tylko dzięki pieniądzom, ani — kariera przez duży biust, tylko dzięki dużemu biustowi. Po drugie: (jeśli by to jednak była) kariera przez pośladki, to przyimek „przez” — zgodnie z jego powszechnym zastosowaniem (przez las, przez pole, przez ulicę, przez słomkę itd.) — sugerującym przechodzenie, przenikanie, wnikanie — kojarzy się jeszcze bardziej niestosownie.

Zwłaszcza w związku ze słowem „kuś” („kuśka”) — obecnym w staropolszczyźnie; w której używane było jako „żartobliwe, eufemistyczne określenie narządu męskiego” (patrz: różne słowniki).

Tak że jeśli Kuś „odpowiada kontratakiem”, a wszystko dzieje się „przez pośladki”, sprawa staje się kłopotliwa.

*

„»Rozbierane sceny bez zabezpieczenia«. Gabriela Muskała mówi, co się działo na planie”.

Śmiało mówi. Ale że producentów filmu nie stać na paczkę prezerwatyw?

*

„Cukrzyca na wakacjach”.

O, gdyby tak na nich została!

*

„Ten hotel to cud. Turyści mówią o nim szeptem”.

Bo jeszcze ktoś usłyszy i, nie daj Boże, uwierzy.

*

„Najpierw zmarł jej brat, teraz ona. Ujawniła, co z nią zrobili”.

Ujawniła — po śmierci?

Czy może — ujawniła, co jej zrobili po śmierci?

Tak czy owak, wszystko zgodnie z Leśmianem: Zdziczenie obyczajów pośmiertnych postępuje.

*

„Anna Senkarz pokazała się w wakacyjnej odsłonie”.

Zobaczyłem i potwierdzam.

Przy czym słowo „odsłona” jest tu zdecydowanie á propos.

*

„Anna Mucha kusi dekoltem w drapieżnej panterce”.

Nic dziwnego. Pantery są drapieżne z natury. Panterki też, choć dla zabawy.

A dekolty? Owszem, kuszą. Ale coraz mniej skutecznie. Podobnie jak detoks i dekomunizacja.

*

„Dlaczego mężczyźni decydują się na wypełniacze w miejscach intymnych”.

To znaczy, gdzie? W toalecie? Czy w sypialni?

No i czym te miejsca wypełniają?

Na pewno wyobraźnią.

*

„Socha zadała szyku”.

A co na to brona?

Artur Daniel Liskowacki (ur. 1956 r. w Szczecinie) — prozaik, poeta, eseista, autor słuchowisk radiowych oraz książek dla dzieci. Publicysta i krytyk teatralny. Prezes zarządu Fundacji Literatury imienia Henryka Berezy. Mieszka w Szczecinie. Laureat I nagrody II Krajowego Festiwalu PR i TVP „Dwa teatry 2002”, Nagrody Artystycznej Miasta Szczecina (2002) oraz Nagrody 60-lecia PR Szczecin (2005) i Nagrody Fundacji Nelli i Teodora Turzańskich (2013). Jego książki nominowane były m.in. do: Nagrody Literackiej Nike, Europejskiej Nagrody Literackiej i Nagrody Literackiej Jantar. Wydał m.in. książki dla dzieci: Balbaryk i skrzydlate psy (1982), Balbaryk i Złota Piosenka (1985), Najbłękitniejsze oczy (1987), Śnieżynek (1997); tomy wierszy: Autoportret ze szminką (1985), Atlas ptaków polskich (1994), To wszystko (2006), Po sobie (2010), Elegijki (2013), Późne popołudnie (2017), Szkliwo (2021), Do żywego (2023, Nagroda Literacka „Jantar”); zbiory opowiadań: Dzikie koty (1986), Szepty miłosne (1996), Capcarap (2008, 2014), Skerco (2011), Spowiadania i wypowieści (2018), Hotel Polski (2020, Nagroda Literacka „Jantar”); eseje: Ulice Szczecina (1995, 2016), Cukiernica pani Kirsch (1998, 2021), Pożegnanie miasta (2002), Kronika powrotu (2012), Ulice Szczecina (ciąg bliższy) (2015), Brzuch Niny Conti (2019), Gryf i Melpomena (2025); powieści: Eine kleine (2000, 2009, 2021, I nagroda w kategorii prozy VI Konkursu Literackiego Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek), Mariasz (2007), Murzynek B. (2011), Zimno (2025).

Jan Drzeżdżon: Błazny. 2

aktualności     o e-eleWatorze     aktualny numer     archiwum     spotkania     media     autorzy e-eleWatora     bibliografia     

wydawca     kontakt     polityka prywatności     copyright © 2023 – 2026 e-eleWator . all rights reserved

zachodniopomorski miesięcznik literacki e-eleWator

copyright © 2023 – 2026 e-eleWator
all rights reserved

Przejdź do treści