Łabędzi śpiew

W końcu zobaczyłem zimorodka.
Szliśmy z psami wzdłuż rzeki,
a on frunął nad jej lustrem w przeciwnym kierunku,
by zniknąć w zaroślach tuż za tamą.
(Bobry zbudowały ją w ciągu ostatniej doby,
powalając dwa rosłe klony jesionolistne).
Mogę mówić o wyjątkowym szczęściu,
tym bardziej że ostatnio po raz pierwszy
zaobserwowałem u nas także dudka.
Co ciekawe,
podobno pojawiły się
dawno niewidziane tu jenoty.
Tak samo jak chomiki europejskie
(gatunek krytycznie zagrożony wymarciem)
i czajki (które mają lęgi na łące
naszego, zmarłego niedawno, sąsiada).

Niektórym z nas
na krótko przed końcem
wracają siły, zaczyna dopisywać apetyt
i wyostrzają się rysy twarzy.

Poza tym mamy doniesienia o wilkach.
A nocami coś zaplata koniom warkocze.

Co u was

Towarzyszył nam huk od samego rana.
Tak — dowództwo operacyjne informowało
o uruchomieniu wszystkich dostępnych sił i środków.

Znowu latają po naszym niebie — mówi mi sąsiad,
kiedy spotykam go pod sklepem, idąc na spacer z psami.

Zięba, kowalik, modraszka,
bogatka, piegża i strzyżyk.
Makolągwa, muchołówka.
Pokrzewka i sierpówka.

Sprawdzam,
co słychać

jak co dzień rano.

1 listopada 2024

Tym razem
zapuściliśmy się do najstarszej jego części:

„Tu spoczywają zwłoki Ś.P. Ludwika Kaczmarczyka,
zmar dnia 23 czyrwca 1894”

„Karol Walczak, zm. 24 października 1918r.,
Helena Walczak, zm. 29 października 1918r.,
Proszą o Zdrowaś Marja”

„Jaremek Tomasz, z.l. 60, zginoł tragicznie”

„ŚP Józefa z Radeckich, I voto Robak, II voto Nóżka”

„Piotr żył. Konstancja żyła. Pokój tych duszom”

 Ach, tylu nas.
Jesień cudna tego roku.