Moduł II: Zbrojenie. Kwiaty Polskie (wersja zbrojona)

6. Hakowanie inwokacji

„Lecz nade wszystko — słowom naszym, zmienionym chytrze przez krętaczy…”
Tuwim

Lecz nade wszystko — kościom naszym,
co trzymają ten pion w betonie,
wyrwij przymiotnik, co nas straszy,
niech tylko czysta Wola płonie.
Nie daj nam kwiatów. Daj nam stal.
Nie daj nam łez. Daj uderzenie.
Wypal tę watę, zdrap ten żal,
niech pozostanie samo wrzenie.
Wyrzuć przymiotnik. Zostaw fakt.
Materia uprzejma jest, gdy milczy.
To jest nasz nowy, twardy pakt:
rytmiczny puls i oddech wilczy.

7. Mechanika miasta

„O, miasto moje, Łodzi moja… murów szarzyzna, dymów czerń”
Tuwim

Nie płacz nad murem. Mur to masa.
Nie licz kominów. To są osie.
Wszystko, co było, to jest prasa,
co gniecie kark w codziennym losie.
Wypal tę szarość. Zostaw beton.
Miasto to nie jest dom, lecz układ.
Nie ulegaj starym poetom,
ich nostalgia to martwa kukła.
Tu bije tętno — czysty wektor,
bez dekoracji i bez złudzeń.
Suweren to jest architekt-sektor,
co nie zna pojęcia: „życie w trudzie”.