Cykl: Kurs dobrej śmierci [cd.]

Lekcja 38.

Zostawić za sobą, nie pchać przed siebie,
Rozgarnąć rzeczy, lata, zrobić dla siebie ścieżkę.
Wyssane książki, obrazy zlizane spojrzeniami
Pozostaną ku czci albo wypełnią śmietnikową altanę.
Śmieci w altanie, symbol naszego wieku,
Czasu, w którym Stwórcę nazywają wytwórcą.
Wyjdę uspokojony z baraku tego czasu,
Strach stanąć na mojej drodze, będą więc mnie unikać.
Zaśmieję się: Jest nas wielu, będziecie ewakuować się szosą.

Lekcja 40.

Zamykam pióro, natychmiast robi się duszno.
Co będzie, gdy uwolni się większość symboli?!
Zabijanie czasu stanie się krwawe, zanudzą zatrute dupy,
Wlezą w słowa inne słowa z ich właścicielami,
Niekończące się daniny spokoju ustawią mur obojętności;
Trudno oswoić się z myślą o rozstaniu,
Bo przecież teraz, przed tym, zaczęło się tobie i mnie
Dobrze układać z tym światem.

Lekcja 41.

I znów. Raz, dwa, trzy, teraz idziesz ty! Ciesz się z drobiazgów,
Z niezapchanego tramwaju, z koloru oczu, który ni stąd, ni zowąd przebija szarość,
Z ładnie podanego czegoś na talerzu. Już nie czekam
Na swoją kolej, ani nie przytakuję. Ból, który budzi do troski,
Znów się zaczaił i można spokojnie czekać
Na orszak zdarzeń, nazywany powszechnie biegiem wypadków,
Tu już, podobnie jak w twórczości, nie będzie „razem”.

Lekcja 43.

Kto to wszystko przepisze? Napisane ręką
Ma inną wagę niż druk równym tajmsem.
Inną wagę ma bandaż przesycony ropą,
A inną przedstawiony słowem lub obrazem.
Kogo obejdzie cierpienie i żałość bliźniego,
Skoro sam nie doświadczy, nie jest mu potrzebne.
Co tam komu po lekcji, skoro skończył szkoły,
Woli przepis na życie niż czcze epistoły.

Lekcja 45.

Milczymy, bo cóż można… Czym modlitwa dla głęboko wierzących,
Tym jest wspólne milczenie dla tych, którzy do końca próbują rozwikłać
Węzeł pięknej tajemnicy. Słowa,
Już zbędne, przeniosą się do innego obiektu
Wraz z unicestwieniem mojego ciała.
Milczenie pocieszenia, poważne potwierdzenie ciągłości,
Niech będzie z nami, póki my tak tu jeszcze razem.