Naiwność

Młoda świnka nie mogła uwierzyć w to, że ludzie mogliby ją kiedykolwiek zjeść.
— Mnie? Jak to, przecież jestem taka słodka. — Śmiała się beztrosko.
— Ja ci mówię, oni nas zabiją i zjedzą. — Upierał się knurek.
— A idź, ty foliarzu. — Machnęła raciczką. — Nie karmili by nas takimi smakołykami, jakby mieli tak postąpić.
— To są resztki z ich koryta. — Westchnął.
— Ech, gadanie. A tak w ogóle, to mam ochotę coś na rożen wrzucić — pokwikiwała, wciągając w nozdrza apetyczny zapach.
— Chrumkusia właśnie z niego zdjęli. — Uświadomił ją knurek.
— Nie wiedziałam, że się tak ładnie pachnie, jak się zostanie wziętym na ten rożen. — Rozpromieniła się świnka. — To ja też tak chcę!