Przed i po

Jeśli pominiesz czas od narodzin do śmierci
(nietrudno o to, zważywszy, że wszystko to marność)
i zgłębisz filozoficzne kwestie, co było przed, co zostanie po
tobie,
stwierdzisz:

Wcześniej
mogłeś być mokrą plamą
z masturbacji lub stosunku przerywanego twego ojca,
albo z chwili, kiedy twoja matka miała okres.
Wysechłbyś w kilka godzin, starliby cię suchą ścierką,
a materac czy poduszka dawno poszłyby na śmietnik.
Lecz jeśli już się urodziłeś i dopiero potem umarłeś
(wiele lat później, czego ci życzę z całego serca),
zatem jesteś ślicznym, obranym z ciała szkieletem pod ziemią
(nie zgadzaj się na kremację, rozsypanie prochów, nie
poskąp glebie jednego więcej szkieletu — ona je zbiera),
masz prosty kręgosłup, pięknie zaokrąglone żebra i czaszkę,
może bez paru zębów, za to ze złotą koronką lub mostkiem
(o ile nie jesteś Żydem — towarzystwo pogrzebowe je usuwa,
aby nie wodzić na pokuszenie cmentarnych rabusiów).

W miejscach pochówku to, co cenne, leży na powierzchni —
wszystkie te marmurowe bloki,
piętrzone przez lata na podobieństwo koralowej rafy,
idealne dla barbarzyńskich najeźdźców na budulec.
Wiedząc, że to żydowski cmentarz, zostawią twój szkielet nietknięty,
aż przyjdzie Mesjasz, a ty podniesiesz się z grobu,
zaciekawiony, co teraz.

Gołębie

Jeśli umrzesz sławny,
postawią ci pomnik na publicznym skwerze,
wtedy zlecą się gołębie i będą na ciebie srać,
aż poczujesz się jak wyspa z guano.

A ci nie-sławni, ale ciągle żywi,
sprowadzą swe dzieci,
nakupią im popcornu całymi torbami — dla gołębi,
żeby więcej srały.

I w tym cały problem,
czy lepiej być sławnym i martwym,
czy nikomu nieznanym młodym rodzicem,
żywym psem czy zdechłym lwem — jak mawiają.
Jednak, słońce świeci,
a to zbyt skomplikowane
dla przegrzanego mózgu z brązu pod okładem z ptasiego gówna.
Dlatego powiem tylko tyle, że
lepiej jest być żywym niż nieżywym — chyba.

Zazdrościmy ptakom

Wciąż zazdrościmy ptakom, że latają,
zamiast im współczuć braku rąk.

Śpiewasz, piszesz dziewczynie, że pofrunąłbyś do niej,
gdybyś tylko miał skrzydła jak ptak. A gdybyś miał,
jakbyś ją tulił i pieścił bez dłoni
podczas czułego sam na sam?
Co by to było za kochanie
dziobem po wypukłości szyi,
obunóż na niej, tracąc równowagę,
z ciałem od ciała oddzielonym podwójną warstwą piór?

Ale czy ludzki seks, pocałunki i pot nie są wstrętne
ptakom, tak jak nas brzydzą śliniące się do siebie ślimaki?

Ręce — mogą nawet cię uskrzydlić.
Ptaki zawsze zostaną bez rąk.

Zakazana miłość

Zakazana miłość — to ciemna ćma w bezksiężycową noc,
a czysta miłość — motyl w pełnym słońcu.

Skradziona miłość — to czarny nietoperz śmigający u wylotu jaskini,
a czysta miłość — ptak szybujący po błękitnym niebie.

Zakazana miłość — to sowa atakująca nocą,
a czysta miłość — złoty orzeł w południe — muskający pióra.

Skradziona miłość — to słowik — śpiewa.

Przekład

W oryginale
nosisz prześwitujące suknie,
a kolor twoich oczu jest nie do przetłumaczenia.

W oryginale
należysz do innego mężczyzny,
innej rodziny,
innego zbioru wierszy.

Chciałbym dokonać przekładu ciebie
w nagą kobietę w łóżku ze mną.
Byłoby ciemno
i wszystkie twoje barwy przepadłyby w tłumaczeniu,
i leżałbym tam, myśląc,
jaka piękna jesteś, będąc niewierną.

przełożył Andrzej Samborski