cykl: Hotel Polonia. Tryptyk częstotliwości

I. Segmentacja

W korytarzu pracuje agregat.
Pięćdziesiąt herców wchodzi w kości policzkowe,
rozszerza zatoki, przesuwa zgryz o ułamek milimetra.
Wykładzina pachnie kurzem i chlorem.
Tłumi kroki, nie tłumi drżenia betonu.
Konstrukcja oddycha z opóźnieniem, jakby nasłuchiwała.
Winda zatrzymuje się za wcześnie.
Drzwi 808 otwierają się bez wezwania.
Wysoki pisk — gaz albo neon w zwarciu —
utrzymuje się sekundę za długo.
Rury przenoszą rzężenie jak krążenie zamkniętego organizmu.
Tętnica w skroni synchronizuje się z wentylatorem.
Różnica faz zanika.
Powietrze ma ciężar konstrukcyjny.
Krok w stronę okna.
Szyba oddaje ciepło, jakby ktoś stał po drugiej stronie.

II. Przester

Neon „Polonia” przecina siatkówkę czerwienią.
Gaz w szkle drży nieregularnie.
Czuć to w plombach.
Asfalt oddaje smar i ozon.
Powietrze gęstnieje, przywiera do podniebienia.
Lewa strona świata milczy.
Nie brak dźwięku. Brak informacji.
Z prawej fala tramwaju.
Nie dźwięk — impuls w mostku.
Szyny dzielą przestrzeń na równe odcinki.
Ktoś mierzy.
Ciśnienie między wieżowcami rośnie szybciej niż powinno.
Czaszka notuje przeciążenie,
ale nie znajduje źródła.
Utrzymać pion.
Nie odpowiadać.

III. Tranzyt

Poczekalnia pachnie kawą i spaloną izolacją.
Metalowe krzesła niosą wibrację metra, zanim zapalą się światła.
Impuls idzie od podeszew przez piszczele do potylicy.
Zatrzymuje się na sekundę w gardle.
Jarzeniówki śnieżą bielą.
Tną pole widzenia na pasma.
Brak danych o wietrze.
Na języku suchy pył i metal.
Zegary tykają w rytmie, który nie pokrywa się z pulsem.
Jedyny metronom w tej strefie.
Kark w pozycji nasłuchu.
Hol pokonany bez kontaktu wzrokowego.
Mechanizm maskowania działa.
Ale podłoga rejestruje ciężar.
Jeszcze jeden kurs.
Jeszcze jeden skok ciśnienia.
Jeszcze jeden test szczelności.