magnetofon

Ariadna lat osiemdziesiątych
bawi się brązową taśmą
nie przerywając ani na chwilę
bezszelestnych rozważań

na początku
przed skreczami, przed puszkami
był wielki magnetofon
i „play” się wcisnął

muzyka wyższych i niższych sfer
od mono do dolby atmos
przez dzieje kroczą
dźwiękowe praktykoidee

potrzeba „rewind”
konieczność „fast-forward”
oraz frywolna i oschła
daremność „stop”

literatom zdaje się, że złamali szyfr
a zagadka jest tylko snem szaleńca
czy jednak z tego labiryntu
naprawdę wychodzi się górą lub podkopem?

uśmiech bawiącej się Ariadny
nikogo nie zdradza
jako obietnica długiego trwania
sampluje myśl i puszcza pętlę

zwietrzałe niebo

jesteśmy prawie jednakowi
przez pomarańczowe okulary Bono
zmierzch bajeruje świt
potem spędza z nim noc
a fuzja horyzontów nabija się
z rezultatów naszych zmagań

niektóre ptaki myślą niebo
lepiej od Heideggera
dumne z niebycia Ikarem
niepodległe nudzie
zmysłowo kreślą owocujący
i zrozumiały sam przez się
znak nieskończoności

powiedz mi, co kolekcjonujesz…

w tle plakat z Michaelem Jacksonem
a na szczycie regału stoją dumnie one
uporządkowane według wymiarów i kolorów
czasem jak organy, kiedy indziej mur
kształt indywidualizmu — forma samotności
inny mur wtedy runął, lecz kajdany pozostały

puszki niejednokrotnie pochodziły
tak jak Bravo! czekolada i pomarańcze
z dalekich i niedostępnych krajów
rzucało się w nie piłeczką do ping-ponga
jeden niszczył to, co inny układał
to już wtedy tak się nienawidziliśmy?

antropolog kontempluje nietypowe kolekcje
choć doświadczenie uczy nie dziwić się niczemu
to estymą darzone śmieci wprawiają w zakłopotanie
i dają do myślenia prawie jak symbol Ricoeura
chytry rozum panuje, historia fika koziołki
a może to puszka strącona z szafy?