Nieobecność

Nabijaliśmy nakrętki saletrą,
wtykaliśmy w nie rozpalone zapałki
i ciskaliśmy w powietrze

albo szukaliśmy w śmietnikach
pojemników po dezodorantach,
które potem wrzucaliśmy w zagajniku do ognisk.

Nie kojarzę, żeby on to z nami robił.

Żeby przesiadywał na ławce,
grał w tysiąca na klatce schodowej,
łupił pobliskie ogródki działkowe
czy brał udział w ustawkach
z Osiedlem Grunwaldzkim.

Ale raptem
przypomniał mi się następujący obraz:

jest słoneczny dzień i wszystkie dzieciaki
otaczają karetkę pogotowia, wpatrując się w jego okna,
a na balkonach tkwią dorośli.

To niewyraźny obraz.
Zamazany. Mglisty.

Nie mam nawet do końca pewności, czy miało to miejsce.
Czy czegoś nie pomyliłem.
A może mi się przyśniło?

Właściwie zastanawiam się,
czy on tak naprawdę mieszkał na naszym osiedlu.

Czy on w ogóle istniał.

W każdym razie przez ostatnich trzydzieści parę lat
nie istniał z całą pewnością.

Wojsko przed wejściem sprawdza nam temperaturę

A potem musimy usiąść na co drugim krześle.

Mamy szósty numerek.

Nikogo oprócz nas.

Huba

Jako kilkuletni chłopiec
pojechałem z rodzicami zobaczyć cud.

Zachowały się zdjęcia z tamtego dnia.
Tłum ludzi i wyrosła na przydrożnym krzyżu huba,
w której można się było dopatrzyć twarzy.

To było tak silne doznanie,
że potem bałem się, że w nocy, gdy będę sam w pokoju,
spotka mnie coś podobnego.

Że będę miał jakieś objawienia, wzorem tych fatimskich
albo, co gorsza, ujrzę samego Jezusa Chrystusa.

Pamiętam, jak zwierzyłem się starszemu kuzynowi.
Uspokajał mnie, że jeśli coś się wydarzy,
to na pewno
ogarnie mnie błogi spokój i poczuję, że Bóg mnie kocha.

Nie uwierzyłem.

Właściwie do dzisiaj się boję.
Właściwie do dzisiaj nie wierzę.