Ukryte korzenie i akordeonista

Mienią się w słońcu,
W sercu,
Gdy „zawsze”
Jest paszczą pełną zębów.

Ale przychodzi godzina,
Że muzykę jak skrzydła przypinamy do pleców
Paskami. I kiedy wszystko gra,
To z przymrużonymi oczami
                              Jak jamy ślimaków,
                              Jak mikrocele modlitwy,
                              Jak otchłanie oblicza
Dajemy stąd dyla.

Wystrzelić

Nim obejmie nas serce bez serca,

wystrzelić jak najprędzej
w inne siano, w inny płot,
w inny splot
                              wy
                              da
                              rzeń.

Wystrzelić siebie na inną planetę
łączenia.

Wystrzelić, wystrzelić, nie bać się,
nic tu po nas.

Od dzisiaj będę mieszkał w jego
                              „nie ma”,
w tych jego,
które już mu dawno wypadły,
zepsute,
w tych, których nigdy w żadnym lustrze
nie domyślił się, ten postrach piękna,
i w tych, których nigdy nie podrapał
przy wszystkich, palant,
choć tak go swędziało.

Od dzisiaj zmieniam kaliber.

Mak

Mak sypie się.
Ziarna wiatru w twarz,
w nozdrza,
w oczy,
za koszulę,
na całego.

Sypie się

staczaniątko

za staczaniątkiem,

sypie się
i już.

Odjazdy

z lekcji Białoszewskiego

Jakby dworcem centralnym była ta chwila,
tak ucieka we wszystkie strony,
przecinki na nic tu,
tylko przeszkadzają,
żeby trudniej się czytało ten rozkład odjazdów.

Pasażerowie z peronu okna,
proszę się odsunąć od krawędzi parapetu! — dolatuje
                              z megafonu pokrzyk.

Pasażerowie pieprzu, soli, musztardy, pokrojonego pomidora
nie muszą, bo i tak nie uciekną
przed pociągiem mojej głodnej ręki.
Pasażerowie kropli Sulfacetamidum,
wsiadajcie wreszcie do tych moich oczu,
niech ich załzawiony pociąg wreszcie rusza.

Pasażerowie klawiatury maszyny do
                              patrzenia,
do odjazdu myśli, do
                              smakowania
bieli literek, do
                              wyświetlania
filmów o schodach historii klawiatury —
jak się chodziło do świątyni wyrażania własnych,
niezależnych stopni wtajemniczenia.

A ty, mucho, dokąd tak pędzisz?

Piec gazowy

Przywieźli piec gazowy. Wyszedłem od
połowy nagi. Sierpień, ma się rozumieć.
Sobota, ma się rozumieć. Słońce, ma się rozumieć.
Powiedziałem „tak”, ma się rozumieć i wnieśliśmy go
przy muzyce kołyszącej się klapy bagażówki.

Jeszcze tam stoi nieodpakowany i czeka.
A moja wyznawczyni pieca dziwi się, że ja się
nie chcę dziwić i tych folii, papierów ulotek, opakowania
z drewna i różnych innych ochraniaczy nie zrzucam

drżącymi rękami i nie oglądam kolejnego
cudu świata
na sześć pokręteł
i piekarnik.