Bagaż podręczny

co zabrać, a co zostawić
gdy nie można spakować całego życia?

zasuszony kwiat miłości?
wszak mówią, że ona najważniejsza
dyplomy wspomnień i minionych sukcesów
o które kiedyś tak zabiegano?
zakurzone albumy dawnych zdarzeń
ułożone w porządek czasu?
a może ulotne wrażenia —
jak krople deszczu spadające na rozgrzane ciało
lub promień słońca drżący w kryształkach pajęczyny?
coś zawsze trzeba zabrać
przecież nie można zostawić tego wszystkiego
pójść z pustymi rękami
jakby nigdy nic się tu nie zdarzyło

Małgorzata

wstaje o szóstej rano
szybka toaleta, śniadanie, spieszy do pracy
ma własne biuro i miejsce parkingowe
co za szczęście!
później szybki lunch
catering dietetyczny
nauka francuskiego
może awansuje i rok popracuje nad Loarą?
i znowu praca
tym razem w swoim apartamencie z wydzieloną sypialnią
ale własnym, choć z kredytem
w wolnej chwili, późnym wieczorem bierze do rąk książkę lub ogląda telewizję
jednak zmęczenie nie pozwala na tego typu relaks
kiedyś sobie to zrekompensuje
znużona, zapada w sen

wśród natłoku codziennych spraw
zapomina o Mistrzu
nie ma czasu go szukać
a on gdzieś tam czeka
wypatrując kobiety z pękiem żółtych kwiatów

na próżno

Dojrzałość

wszyscy moi wrogowie już poumierali
albo rozpłynęli się w niepamięci
mogę więc śmiało iść dalej
bez obaw o ich gniew
mogę zacząć od nowa
w ciszy budować przyszłość
wolną od lęku
umocnioną pewnością
że tym razem moja dojrzała siła
zwycięży
a ja poszybuję
pod niebiosa

***

anioły rozwinęły skrzydła
i dawno już odleciały
świat przykryła
ciemność
gęsta od cierpienia —
krzywdzonych i oprawców
jedni stracili wiarę
w istnienie aniołów
inni nigdy jej nie doświadczyli

***

obudziłam się o świcie,
by napisać wiersz,
który nie pozwalał na sen
ani odpoczynek,

mimo że jeszcze nie istniał,
krążył w krwiobiegu,
rozbudzał zmysły,
przenikał ciało,

musiałam uciec od świata,
pozwolić mu nabrać kształtu —
w oknie komputera.