Wino dla przegranych

Pijemy z Gregiem czerwone wino,
jak nasza krew braterska.
W ustach czuć gwiazdy nad Rzeszowem.
Noc siedzi z nami przy stole,
ma dłonie zimne od Wisłoka i papierosów.
Miasto oddycha cicho, jakby śniło
o innym życiu, autobusy czerwone
od niewinności modlą się pod nosem.
Mówimy o rzeczach, które nie mają
imion, o miłości, co przychodzi
po zmroku i o wierze, która zasypia
nad tęczowym mostem.
Greg śmieje się cicho, ja patrzę
w niebo: gwiazdy są blisko,
jakby chciały nas rozpoznać.
I tylko ta noc wie, że jesteśmy
tu na chwilę, jak jętki jednodniówki;
dwaj bracia z przypadku i wyboru,
pijący świat do dna, żeby jeszcze
przez moment być sobą.

Blues nad ranem

czwarta nad ranem
godzina śmierci poetów
Nowy Jork leży na plecach
otwarty jak rana
ktoś tłucze butelkę o chodnik
ktoś całuje kobietę pod bramą
pies patrzy na mnie
jakby wiedział
że wracam do domu
tylko ciałem

Połączeni, podzieleni

Połączyłem się z Eurydyką
jak mężczyzna łączy się z kobietą
i nie było tu miejsca na świętowanie
łóżko skrzypiało jak stara łódź
na czarnym Wisłoku w Wariatkowie
jej paznokcie zostawiły na moich
plecach czerwone kreski
jakby ktoś próbował wrócić
na powierzchnię
oddechy były krótkie szorstkie
w oknie stała czarodziejka noc
bez świadków
a potem leżeliśmy obok siebie
obcy
jak dwoje ludzi
którzy właśnie przeżyli coś
czego nie wolno nazywać miłością