Ostatni list

Drogi Theo

wychodziłem malować pole
kłosy szumiały łagodnie
falowały jak ramiona matki
kołyszące dziecko do snu
takie chwile ratują przed obłędem
łagodne strumienie światła
przenikały powietrze
przyjemnie głaskały
pędzel sam nakładał farbę
słyszałem jak zbożegrzechocze w kłosach
czułem zapach chleba
z pobliskiej piekarni
posmaruję pajdkę masłem
będzie smakowała pracą
nagle nadleciały kruki

Twój Vincent

Starachowice, 26.03.2025

Irysy

błękitne płatki
oblepione kroplami
niespodziewanego deszczu
pachniały w ogrodzie
jak mordoklejki
kupowane za kieszonkowe
patrzyłem na robotnice
nurkowały w gardzieli
bez cienia strachu
wylatywały obładowane
złotym pyłkiem
nasłuchiwałem buczenia
monotonnej pracy
odganiałem pędzlem desperatki
przyciągane przez tłustą farbę
rozciapaną na palecie
ostatni pozostał blady
jak szpitalne ściany

później dziwili się pszczelarze
że miód miał odcień nieba
sprzedawali go ludziom
na nerwy

Starachowice, 26.03.2025

Słoneczniki

rosły pośród braci
żółta ochra graniczyła
|z kobaltowym paskiem nieba
jak w serwisie matki

trafiły do wazonu
przypadkiem

a one chciały wydać pokarm
dla miejscowych wróbli
później zejść z niwy
bez gwałtownych zjawisk
spadających jak fatum
na zagubionego człowieka
zasnąć pod kurhanem śniegu
zgodnie z cyklem przemijania
czekać na zmartwychwstanie
z najsilniejszych ziaren

przyniósł je przed obiadem
zostawił podeschnięty liść
w końcu nikt nie jest ideałem
piły wodę łapczywie
jak zmęczone upałem chłopki
patrzył na nie tak
że łodygi dostały gęsiej skórki
onieśmielone spuściły głowy
jak modelka pozująca do aktu

żałował
w środku były puste

Starachowice, 26.03.2025