Na marginesie

Z jakiej przyczyny
ktoś
gasi ledwo tlącą się
iskrę
depcze nadzieję
skreśla wrażliwą krawędź
bytu

Uczę siebie
jak nie drążyć
jak wyłuskiwać jasną stronę
z bezksiężycowego nieba
z fałszywych melodii
z przeliczania zysków i strat
z zachmurzonej pamięci
w zderzeniu nieba z ziemią

Na wylot

przez dziurkę od klucza

wypatruję

nieznajomego

czy objawi jakąś
tajemnicę

na próżno otwieram
głębię myśli
i obaw

zawsze ktoś musi czekać
na coś co przyszłości
nada sens

ile bólu udźwigną plecy
jednej duszy
ile trzeba znieść milczenia
na zło i pogardę

przez dziurkę od klucza
zawężony obraz
nie przedstawi pełni
obiektywnej prawdy

Dromader

Ciekawe czy dromadery potrafią znieść coś więcej
niż brak wody
Mają grubą skórę,
dają zdrowe mleko,
noszą garb, w którym można pomieścić
całą niezgodę
na ból istnienia
Lubią wystawiać się na lejący się
żar z nieba,
bez zadyszki dotykają
pustynnych ziarenek
Taki wielbłąd nie martwi się,
co kto powiedział i sądzi na jego
temat
Nie znam wielbłąda, którego nie dotyka
brak pomocnej dłoni
w stadzie

Tożsamość

Przechodzę obok cierpkich dni
jestem w środku siebie
wchodzę przez zamknięte
drzwi
a co jeśli odejdę

Wiem, że może boleć
taki los
może bez wpływu na nic
ale z sercem bez granic

Mówią, że jutro powinno być
już lepiej
i na chwilę tak będzie

to i tak jakieś pokrzepienie

Serca dwa

Zapytam wiatr
czy serca dwa
rozerwą się na pół

Bo różne tak
że sił już brak
zatrzymać chichot łez

W krainie snów
dotykiem drżysz
tęsknota na wieki