***

Jestem chochołem
wiatru swobodnym tańcem

Wśród zjełczałych słów
przemierzam przestrzeń
odkrywam tajemnice
w nieśmiertelnym
kłosie

Nie pokona mnie ziemia
nie wykarczuje człowiek
nie upodli żaden łańcuch

Niezdatna bynajmniej
skrywam pod słomianą szatą
krzak róży
w którym każdego roku
odradzam się do (nowego) życia

Oko

Niebo zwisa
z zardzewiałego świtu,
korona jesiennego deszczu.

Niweczeje wieża z cegieł.
Kruszy się
ciężka od milczenia.
Wrota
ukazują twarz.

Widzi

ostro,
na wskroś to tu i to tam.
Szuka,
czy tylko zadaje pytania,
które nie mają treści?

Budowla drży.
Ona nie drgnie.
Jest granicą,
dziurką od klucza prowadzącą donikąd.

Na końcu bitwy rośnie mak

Mieszka w tunelu bez okien,
ściany są z gumy, podłoga z piasku.
Jej noce mają smak niedojrzałych owoców,
poranki wstają z twarzami pustych manekinów.

Nie pisze, by straszyć, szydzić z dróg.
Widziała cienie płaczące za drzwiami.
Ma śnieg w kieszeniach, wiatr w butach
i słońce spływające z ramion.
Chce się tym podzielić,
zdrowiem, jak las w deszczu,
który wybucha liśćmi na pustyni.

Pragnie, by słowa przestały
gubić się w labiryntach, a dłonie,
by znalazły ziemię miększą od chleba.

A gdy nadejdzie kolejny świt,
może spojrzy w siebie, jakby nigdy
nie była pękniętym na pół lustrem.

Nosiciele wspomnień

Idą. Niosą w dłoniach oddech
tych, którzy odeszli, a zostali.
Nie słychać śladów topniejących
na ziemi. Przechodzą przez ciszę.
Spojrzeniem chwytają kurz wspomnień
i dźwigają go przez mgłę czasu.
Nie widać ich twarzy.
Ciągną za sobą cienie tych,
którzy nigdy nie wrócą.

A jednak coś z nas trwa tam,
gdzie już nie jesteśmy.