Wierzymy

Wierzymy w powracające wschody i zachody słońca
I w lato, którego promienie rozgrzewają nasze serca cytatami podświadomości
Wierzymy, że wracając do domu, będziemy mieli kogo ujrzeć
I w ludzi, których dawno straciliśmy

Wierzymy w symbole napisane przeczuciem i zapamiętane sercem
Ufamy gestom wykonanym mimowolnie i zauważonym przez jedną osobę
Zawierzamy się westchnieniom, które umykają w codziennym hałasie
Pokładamy nadzieję w myślach, których tory często zbaczają z przyzwoitego szlaku

Ale ponad wszystko wierzymy
Wierzymy w dobro
Nieskazitelne, czyste, szlachetne
Jak kiedyś nasze serca

Świątynia

Czemu zamykasz się w „dziś”
Które było wczoraj?

Czemu zamykasz się w „dobroci”
Która tak Cię skrzywdziła?

Czemu zamykasz się w „prawdzie”
Która całe życie Cię okłamywała?

Ja tu nie bywam
W tym świecie pełnym ułudy
To jest niestety moja rzeczywistość
Którą czcimy

Jak półnagiego złotego bożka

Piękno   

Wiele słów opisuje piękno
Choć trudno zawrzeć je w odpowiednim zdaniu
Gdy trzeba powiedzieć coś z sensem
Naprawdę

Wtedy w głowie pojawia się szum
Szum wzburzonego morza
Albo tykanie
Które odmierza czas naszej młodości

Lecz człowiek wobec piękna
Jest jak łódka na wodzie
Miotany (nie)pewnością
Zwodzony porywami wiatru

Lecz człowiek wobec piękna
Jest jak koło w zegarze
Nakręcony, by go szukać
Tykający, gdy je odnajdzie

I dlatego ono nie przemija w człowieku
Który płynie do niego
Który odmierza czas do spotkania
O dwa tygodnie za wcześnie

Zwierciadło

Błyszczysz
Ale blask ten tylko z daleka przypomina dobro
Błyszczysz ogniem
Który zjada Cię od środka

Trawi Cię upór, niesprawiedliwość i własna zawziętość
Podsycana benzyną nienawiści
Podjudzana niespokojnością umysłu

Biegasz w ciemności
W której sama gasisz kolejne przestrzenie
Aby nie widzieć poczucia winy
Tlącego się pod kocem szczęścia

Błyszczysz
Lecz nie z prawdy
A z iluzji
Odbijającej się od krzywego zwierciadła