Dalie

Gdy umarł ojciec
na zimę
dalie zostały w ziemi
i zgniły

na wiosnę
sąsiad odrąbał kawał korzenia
zasadziłem
choć nie chciałem

tak wsadzać i wyciągać
tam i z powrotem
bezmyślny cykl, ruch
obumierania i wzrostu

tak brudzić i nużyć ręce
narażać plecy i zdrowie
a w ziemi tężec,
te też zmarniały i zgniły

dusza usiadła na fałdzie
czoła i spojrzała w oczodoły
głęboko i przytomnie
przez błony, aż po skronie

tam, na dnie odbitki
zakwitły czarno i biało
zaspane, zaperzyły się diachronicznie
i przeciągnęły leniwie

zatoczyły kręgiem strzępiaste ramiona
nie mówiły, nie śpiewały
milczały przenikliwie
jak małże wspaniałe

tymczasem mrówki
w martwych korzeniach gniazdo uwiły
i nie zasypiając gruszek w popiele
ogłosiły zwycięstwo

nad ziemią skutą chłodem
rabarbar rozłożył ramiona
trąciło mlekiem makowym,
poziomką i świeżym moczem.

Poniewczasie ojca wspomniałem
gdy odszedł w asyście:
„pilnujcie kwiatów”
— powiedział przez ramię.

Kamień

Ja, na przykład nic nie robię,
Leżę i leżę, i nic.

Oni, to co innego. Oni wiele robią
Hałasu i szumu,
Melancholii,
Pierestrojki i w ogóle — dużo.

Ty, tylko bądź przy mnie i czasem mnie posłuchaj.
Jak melancholijnie szumię,
Jak wierzę i żywię nadzieję.
Umieram i rodzę się na nowo.

A reszta?
A reszta nie na znaczenia.

Trzęsienie ziemi

Odwrócił się za siebie
Góra urosła, ociemniała
Uniosła pastwiska
Leniwe bolidy

Kalafior napęczniał
Chwycił za głowę
Kalarepę upierzoną
Wtulił w ramiona.

Hiszpańskie pomidory
Są ogniste
Nie mają sobie równych.
Na papryczny ich pył nie ma rady.

Niebo zastygło odurzone
Zimnym potem zlane.
Zgasły góry gorące
Kryształ poczerniał. Wyblakł.

Płyty zadrżały pod stopą
(na moment)
Chwycił za rękę i
Pocałował czule.