Dom

Nie pyta, dlaczego wracasz rzadziej,
Drzwi otwierają się same

Tylko na krześle sweter
Nie w twoim kolorze

I lustro, które widzi jakby obce twarze,
W oknie wiatr firanką się bawi,
Jeszcze cię rozpoznaje

I stary zegar,
który wciąż do snu układa.

Ty jednak
nadal gubisz sny

Rozsypałam się

Wśród zielonych barw liści,
które pamiętają szept drzew z gaju Driad
i galop centaurów w nocy

W dudnieniu kopyt Pegaza
który wyłania się z mitów.
Przecina ciszę snu i dnia,
zostawia rysy na wyobraźni
Niesie marzenia tam,
gdzie zwykle konie nie mogą dotrzeć

Rozsypałam się w śmiechu satyrów i nimf,
które przenikają oba światy,
których granice są tylko sugestią,
westchnieniem snu,
który nie daje się ujarzmić

Rozmowa cienia ze światłem

Cień mówi:
— Dlaczego zawsze jesteś przede mną?
Chciałbym oświetlać ci drogę.
— Byś nie dotknął krawędzi ciemności —
odpowiada światło.
Cień na to:
— Chcę spotkać ciemność,
by odnaleźć wszystkie sny ukryte w jej łonie.
— Po co ci sny? —
pyta światło.
— Ciemność lubi samotność.
Nie przyjmuje światła,
przegania cienie,
bo przypominają jej o blasku, który był.
— Idę przed tobą —
wyjaśnia światło —
byś mógł przykucnąć w cieniu drzewa,
prześlizgnąć się po murach,
goniąc inne cienie,
a nie gasnące sny, które unoszą się w powietrzu.
Może nie wezmę cię za rękę,
nie puszczę przodem,
ale nasza wędrówka trwa
po granicy dnia i nocy,
gdzie każdy oddech staje się wiecznością.