Mój pozytywizm, moja wina

Błądzimy po labiryntach uczuć
schwytani w pajęczynę myśli
pod pejzażem nieba
ukrzyżowani na cztery strony świata
i zbawieni owacją

w wojnie secesyjnej asymetrii
posiadając papużki
nierozłączki faliste

Na stelażu Miast
nędznicy słowa i albatrosi milczenia
podejrzani o życie w pełni
między szczytami marzeń
migocący blaskiem gwiezdnego karła
u depresji mórz
w senacie ustanowionym z westchnień
u wrót do lepszej przyszłości
w powojennych gruzach ego
atomowi szpiedzy

W lamperii ściennych malowideł
a za nami sejf
w książęcym zamku
na wysokiej Górze
Przemienienia

Cudownie rozmnożeni
i pragmatycznie podlegli
nicości

w boskiej chwale
(jedynie) odczytujemy życiorys
tragicznie przerwany
lub wydłużony kojącym balsamem
na ból istnienia

Podlegli wagnerowskiej uwadze
aprobujący sacrum i wetujący profanum
nadajemy ton chwili upojenia
podczas uwertury
kształcimy się gniewem

Z orientalnym imieniem
smaku potęgi n
danym na początku
i taneczną pasją
dotrzymania kroku

Kształcimy się pokorą
z siłą ducha, aby góry przenosić

Jutro urodzeni
mocodawcy turkusu cienia
w kolorze ni chiaroscuro
ni sepii

Wykształciliśmy wiarę
w lepszą połowę siebie

Porzuciliśmy pradawną sztukę zadawania
trudnych pytań

Może tam, gdzie stały ląd
opuścimy ręce i zakotwiczymy
nie poszukując nic innego
jedynie trochę słownego lukru
i lingwistyczny paradygmat

rotacji mentalnych

Górskie widowisko

W wysokich górach
piła suchą wodę,

kiedy przez wiatry Historii osuwa się śnieg,
bo najlepsze wiersze są w górach,
bo jest tam wszystko, co kocham;

bielma geometrycznych malowideł

odgrywają spektakl poczęcia
na łonie matki Ziemi,
bujna trawa zatapia się
w rosie przeźroczystej,
w przejrzystej kompozycji woni kwiatów
wyraziście ujmują zmysły

Tam w powietrzu kręgi
toczą stworzenia cudowne,
a finezja ich ruchu budzi
doznania niewymowne,

uroki klarowne
potęgą opieczętowane

I ciągnę za sobą pocisk-lawinę
wymierzony w bliskich,

dojmujący, nie do zniesienia
rumor mgiełek
echem niesie się
od niechcenia,

słów czereda,
bo najlepsze wiersze są w górach,
bo jest tam wszystko, co kocham

Ta niedoceniana preambuła
przez żywioł
pod znakiem zodiaku
wodnik, strzelec
koziorożec

umartwiają się,
krzyki niezwiędłych róż —
i poradlone czoło,
kiedy wszystko ginie,
śpiewam hymn
Dies irae,

bo wszystko, co kocham,
tam spoczywa i nie są to deszcze jesienne, niespokojne,

I zwaloną tchnieniem
burzy nadaremną
uwerturą
pienią się
myślą suwerenną
buczynowe, tęczowe
Siklawy

Walls (na Brackiej)

Nielegalna ławica
kąpie się w Prawdzie
Łowisz grube ryby:
mięczaki, lwy morskie,
rozgwiazdy

*

Suweren Miłości
żąda planu na śmierć i życie
W wyższej izbie
szczęścia i radości orzeka się
wyrok pełnomocny

*

Przemysł zbrojeniowy przeżywa
renesans, pilnie zatrudnię nowe
mocne słowa, by jako pociski
ciężkiego kalibru
degradowały ideały.

Jestem radnym Czterech pór roku:

a) Uchwalam i pochwalam
wspólnotę węgla i stali
w Kraju pełnym Rad
zimą, gdy bieli się stos
a robotnic słowa mało

b) Kontroluję lokalną władzę
kiedy cytryna dojrzewa
gdzie kwitną kasztany i bzy
a deszcze niespokojne potargały sad

c) Reprezentuję mieszkańców
latem, na schadzce pod pełnią księżyca
kiedy ronisz łzy na boku
(ależ dalekiego, choć tak bliskiego)
Trójkąta Bermudzkiego
(bo wszędzie mi źle bez ciebie… i z tobą też źle mi)

d) Moje interpelacje
obejmują stan błogosławiony
równolegle do sceptycznego
źródła poczęcia
W pogoni za lepszej jakości życiem
w wyłomie niepewnego jutra

Będziemy na diecie
ale w podróży służbowej
do gwiazd
nie używając swoich pływów na oceany
a siły przyciągania księżyca
bo znają go tylko z jednej strony

i łamią się wszystkie cztery szczeble Drabiny Jakuba

Ochronią nas Pierwsi i Ostatni
cały naród patrzy na ręce
blask Historii bije, wieczorny spektakl zabija
albo wnosi o areszt
za przekroczenie piękności

Informacje z kraju
otwiera

Wiosna Ludów

Szata Dejaniry

Wybuduję domek w górach
w Ciemnych smreczynach
obok suchej limby
wzdychania, jakby żale
ty też możesz być poetyki drwalem

Będziemy kochać swe
dzieci ziemi i podziwiać
ptaków nieziemski lot łakomy
Zero złudzeń odludny wiek przezorny
kulturą piersi płci pięknej obalony

W wydaniu raju
ubiegając się o przeręble
na polu i w lesie. Obiecane echo
wiatr gromem burzy
niesie

I czystość pedantyczna
jak lęk, jak żal, jak dech tęsknoty
wtulił się w Genuę
Święte miasta wciąż
ratują łzy siklaw Horror vacui