Taniec kości

Na dancingu
głodne pełne brzuchy,
smutne oczy
tańczących w parach,
karmione cudzym szczęściem.

Puste domy tańczą z bezdomnymi.
Samotni w parach,
po płonącym parkiecie
zalanym lodowcem.

Ludzie milczą,
kręcąc piruety
po ekranie
sterującymi palcami.

Orkiestra zamknięta
w bunkrach atomowych,
wygrywa swój spokój.

Cyfrowe myśli
nowej ery
kokietują
młode serca
w zżółkłej szacie.

Ja w parze z czasem,
który depcze mi stopy.

Dziurawa dachówka

Byłem wczoraj u dekarza.
Dyplom, fotel i kozetka.
Żyć bez dachu nie wypada.
To podstawa u człowieka.

Wejdą zaraz nerwy w ścianę,
a od lęków puchnie klepka.
Gdy piwnice już zalane,
nie pomoże też tabletka.

Jedni wolą zagrzać papę,
ktoś dachówką się obija,
a artyści i wariaci
starą strzechą patrzą nieba.

Coraz większe dziury w dachu,
to rezultat czy przyczyna?
Coraz więcej znawców fachu.
Lecz i częściej z nas ruina.

Dobry majster…
— Rzadkość.

Masyw nieba

Pachnie ziemią
i krwią.

Mówisz:
— Chmurzy się.
Telefon ostrzega:
— Idzie burza…

Ja widzę
gęstą brodę Peruna.
Orła Zeusa na
gromowładnej skale.

— Grzmi, odłącz komputer…

Ja słyszę tarabany,
skrzydlatych husarzy.
Wojska gnane wiatrem
grafitowych mocarzy.

Mówisz:
— Zamknij okno, już pada.

Krople boskiego potoku
spływają mi po twarzy.

Niech pada…
Pradawna ofiara nieba.

Wicher

Maki jak krew
obszyły koronką
położone kłosy.

Wierzby w lamencie
wyciągają dłonie
— łamane na wietrze.

Strącają gniazda i liście
w kłębach piasku i kurzu.

Splotły nagie palce
nad
martwym pisklęciem.
Nie wzleci.

Na haczyk

Jak chrząszcze
o zmierzchu
pokusy tańczą na wietrze.
Chaotyczny bal lata.

Łowią śliskie oczy
kusą przynętą.
Na tafli spojrzeń,
w parkach, na ulicach.

Zwiewne chrząszcze,
za szybkie na myśli,
za młode na jesień.

Drobne żądze
odlecą wrześniem
w ciepłe szafy.

Uważaj…
Chityna rani usta,
haczyk trafia serce.