***

wiersz jest tym kim nie jest

nie jest ziemią jest ziemią
nie jest mgłą jest mgłą
nie jest światłem jest światłem

nie jest słowem jest słowem

wiersz nie jest tym kim jest

***

rozwiązuję wiersz
jak zagadkę matematyczną
lub sznurowadła

liczę słupki
i supełki

***

mam ten staroświecki zwyczaj
że gdy tylko tekst
napuchnie pod płatem czołowym
słowa zatrzymuję w pustce długopisem
choć nie umiem trzymać go w ręce
a przy paznokciu palca serdecznego
i tego z obrączką robi się odcisk

odciskam więc siebie w wierszu
bo wiersz musi zaboleć zboleć boleć

bo muszę wiedzieć
że zostało mi tylko kilka oddechów
skrzypnięć życia
tylko i tylko tyle nie więcej

to jest nienadzwyczajna chwila
gdy na gardle zaciska się pętelka
którą uplotła z papieru niewidoczna siła

***

tych śladów już nie ma
te ślady zarosły pamięcią
która nie łączy się z niczym i z nikim

a dzieli ze wszystkim i wszystkimi

dzieli na dwoje czworo i od nowa
od nie dzieli do niedzieli

***

pozostanę sobą tylko wtedy
gdy zmienię osobowość
gdy włożę na głowę
czapeczkę domowego malarza
taką wykonaną z
farbującej krwią gazety