Friendly fire

przyjacielski uścisk
kiedy lubisz ale dotyk nie podnieca
witacie się z radością
żegnacie się ze smutkiem

przyjacielski seks
kiedy lubisz a dotyk cię podnieca
witacie się z nadzieją
żegnacie z konsternacją

przyjacielski ogień
kiedy lubisz lecz nie dotykasz
nigdy się nie przywitacie
nigdy się nie pożegnacie

dłonie kurczowo ściskające wiatr
wrogość zastygła na twarzy przyjaciela

brak tego dotyku
będzie czuł na zawsze

Czołgi

ogryzkiem ołówka ściskanym
w palcach upstrzonych
drobinami sadzy
jakby strzeleckiego prochu

zapamiętale ryje kreski
grube proste i głębokie
kartka pofałdowana od wilgoci
jak tatuowana blada skóra
plama światła padającego
z dziury w schronie
smuga spojrzenia
z zawiesiną kurzu

w usmolonych ustach pyrka silnik
na jałowym biegu
tajemniczy zwrot rozbrzmiewa
w małej głowie głosem ojca mechanika

Rysujesz samochodzik synku?
zerka z półmroku kocim wzrokiem
eteryczna postać matki
Czołgi mamo!
jeszcze sto pięćdziesiąt osiem i wystarczy
żeby wygrać wojnę

Odchodzące miasta

miasto odchodzi tak jak ludzie
mieszkanie po mieszkaniu
blok po bloku dusza po duszy

pojedynczo parami w grupach
całymi ulicami wspierają się
murem o mur splatają prętami

rodziny o podobnych rysach
frontów nadanych im przez
ich jedynego ojca Architekta

tak samo wyciekają im z arterii
płyny otwory okien zioną pustką
gdy nie zniosą już więcej upadają

przekraczają swoje granice
dostojnie kroczą przedmieściami
w stronę dogasającego horyzontu

krajobraz klękających ruin
o zwieszonych dachach
modlących się o zgruzówwstanie