Cudnik [Wunder (niem. cudo) + ling (niem. końcówka gramatyczna tworząca przedmiot oddzielny, tylko częściowo związany ze znaczeniem słowa, do którego została dodana)]

(Niem.) Jak krajobraz bez trawy,
Z jednym drzewem oraz ławką,
Cisza nocy, lecz bez gwiazd —
(Wł.) — to ja, ten dziwny.

(Niem.) Jak ognie? bez dymu,
Płonie chłodem, trzaska szaro,
Pali w o czy — to nie blask.
(Wł.) — to ja, ten dziwny.

(Niem.) Ale przecie? byłbym cudem!
Lecz cudactwem, a nie cudem,
Mnie mianuje własna myśl
(Wł.) — ten dziwny, bez zwątpienia.

Nocne rozerwanie

(Niem.) Po pierwszym poproszę następne picia.
(Wł.) Dojrzała noc, księżyc roześmiany,
Mówią — to tylko oczy pęknięte,
To tylko usta syren? syte.

(Niem.) Po ostatnim poproszę następne picia.
(Wł.) Tortura nocna, pustka księżycowa,
Kropla niebieska spływa na marne,
Na marne płynie ta kropla

W gorzki napitek.