Aby gwiazda ognia lub neonu
Nie zawiodła nas w oświetlaniu
Drogi dla prostych kroków
Tych w bok i tych ku wygnaniu

W kraju wschodzącego Słońca
biją pokłony władcy
na kolanach w zielonej trawie
kiedy ich Słońce
powiewa i błyszczy
na państwowej fladze
albo i znacznie wcześniej
Bóg Słońca Amon-Ra
był światłem dla żywych
i zmarłych w podziemnym
świecie Egiptu
Na drugim końcu świata
skutkiem nocy polarnej
pejzaż północnych narodów
pozostaje pusty
ukryty i bez nadziei
w ciemności odosobnienia
stanowienia największych kar
przy których
kruszeje wewnętrzny świat
bez witaminy D dobrego widzenia
aż do samobójstw
Dużo przykładów
i trzeba świadomości
że to światło wiedzie do sensu świata
prowadzących którzy nie poprzestają
wypraw w nieznaną Naturę

Skoro światła wyławiają pejzaż z cieni
W podróży wewnętrznej
Szukałem ich korzeni

Póki światło przebiega
przez ciemności ekstrema
wiadomo skąd pochodzi
kiedy źródła już nie ma
przez chłodną marzłotę
niesie dotyk
dziejów świata i ciepłotę
Dzięki pacierzom niektóre
światła są coraz bliżej
mimo że do ich źródła
ciągle jest dalej i wyżej
i światło gwiazdy snu dalej trwa
z którym gdzieś odchodzę i ja

W świecie ukrytych porządków
Istnieje światło wewnętrzne
A zatem widać coś więcej

Archimedes z Syrakuz
syn astronoma Fidiasza
studiował z najlepszych książek
całego starego świata
w aleksandryjskiej książnicy
stworzył śruby wielokrążki
maszyny wojenne
do obrony przed Rzymem
szukał podpory
aby podnieść dźwignią planetę
Całą serią odkryć
znalazł smaczki okręgu i sfery
i koronę królewską ze złota
jakkolwiek rzymscy najeźdźcy
z każdym dniem coraz bliżej bawili
Na zakończenie natarcia
obce legiony zburzyły
kamienne mury obronne
pałac kolumny z marmuru
ku pogrzebowi Syrakuz
Na końcu swoim oprawcom
zdołał jedynie powiedzieć
„Nie psujcie moich okręgów”        

Za mocne światło wewnętrzne
Wiedzie w niepokój a czasem i w wieczność

Nie istnieje sfera nieruchomych
gwiazd
Są rozsiane
w nieskończonym wszechświecie
a środek może być gdziekolwiek
mówił Giordano Bruno
przebudzony w młodzieńczym
niepokoju
Prowadzony światłem wewnętrznym
przez średniowieczne ciemności
porzucił życie klasztorne
debat z misjonarzami
dla duchowej włóczęgi przez światy
gdzie „natura jest z Bogiem tożsama”
Po podważeniu dogmatów
gdy bardziej mógł się otworzyć
inkwizytorzy stwierdzili
sądzimy brata łagodnie
i na rzymskim Campo di Fiori
Na placu
płonąc na stosie
bez lęku postrzegał swój koniec
a dusza
z płomieniem płynęła do raju
bez przelewu krwi

z serbskiego przełożył Łukasz Komsta