O złożoności

Dobrze być wolnym. Dobrze mieć wolny czas. Jan Nowicki słusznie zauważył, iż człowiek powinien składać się z czasu wolnego.

À propos złożoności, to czy nieskończoność przenika człowieka od nieskończonego wszechświata do nieskończonego Nic? Skoro już człowiek się z czegoś składa, to może składa się nieskończenie. Celowo użyłem składa, a nie rozkłada — bo to budzi jakąś nadzieję. Rozkłady są trudne, ale ładnie brzmią tylko w matematyce, np. rozkłady dyskretne (też budzą nadzieję) — rozkład Bernoulliego, Poissona, delty Diraca, ujemny dwumianowy albo ciągłe — rozkład chi, gamma, Studenta, Weibulla itp. Zatem rozkład normalny ze swoją dzwonową krzywą jest popularny, ponieważ jest łatwy, jest pod ręką i metaforycznie (graficznie) opisuje nasz żywot.

Zawsze znajdziemy coś, z czego możemy się składać. Zawsze chcemy czegoś — i to chyba lepsze określenie niż — czegoś więcej. Bukowski pisał, że kłopoty i problemy zaczynają się, gdy chcemy czegoś więcej.

Chciałbym pisać więcej, ale nie zmuszam się do pisania.

Gdy obserwuję legiony piszących, przychodzi mi do głowy pewna myśl, a raczej pytanie: czy nie powinni zmusić się do niepisania?

Prawdziwy piscarz (nie, to nie lapsus) nie musi się zmuszać ani do pisania, ani do niepisania. Nie musi się zmuszać, nie tylko do niczego.

Na koniec więc cytat z Nietzschego: „Najpewniejszą oznaką pogodnej duszy jest zdolność śmiania się z samego siebie. Większości ludzi taki śmiech sprawia ból”.

Mi nie, choć wszystko (podobno) minie.