Konszachty z duchami Pana w brązowym sweterku

Wieczorem przyszedł ponownie ów anioł, o którym już pisałem, pamiętasz?
O jasnych licach i z jednym białym skrzydłem, a drugim szarym, gołębim,
Omiótł nim pył złoty kończącego się dnia i nasz kurz codzienny.

Od niechcenia, zupełnie przypadkiem, przyglądałem się temu.
Spoglądałem z daleka i z boku. I jakbym zapadł w sen. Byłem odległy.
Ale nie śniłem, przebudzony. Gdy rozsunął się sufit i dach.

I na niebie minionego i obecnego dzieciństwa,
W niespokojnych błyskach wczesnej naiwnej młodości,
Na niebie dojrzałości rozgwieżdżonym arytmetycznie,

We fleszu niespodziewanej błyskawicy,

w ekstatycznym uniesieniu,

W drodze do szkoły i na wagary, w szpalerze drzew
Morwowych opodal cmentarza, w ciężkiej woni letniego piasku,
W zamglonym uśmiechu dziewcząt, w tkliwej topoli za oknem

I w wysepce brzóz na skraju lasu, w oczach niosących to mrok, to światło,
Trwając — nieśniący i zachwycony — widziałem wniebowstępujących.

Przyjaciół — bliskich — i Ciebie, Mamo. I tłum, o który ocierałem się,
Idąc niegdyś ulicą, tłum nagi, choć w paltach po szyję.
Tłum dziś już nieobecnych. Nie spodziewałem się tego.
Absolutnie. Nie w tym świecie. To są moje konszachty z duchami.
W tym świecie? Przecież

To ja dostępowałem właśnie wniebowstąpienia!
Codziennego jak chleb, powszechnego —
Jak nadgryzione jabłko księżyca.

Załapać się na ostatni tramwaj

Odjeżdża ostatni tramwaj tej nocy.
Szczęk szyn. Skrzypienie. Nad pantografem iskry
Jak igiełki w ciemności.

Iskry jak unaocznione sekundy.

Otuleni mrokiem wracają do domu,
Jak z dawnego świata. Do hotelu. Wiesz, znasz
Te rytuały. Ktoś w ciemności stawia niepewne kroki.

Koty przebiegają przez puste ulice.
Tramwaj niknie w gardle nocy.

Myślę, że muszę załapać się na ostatni tramwaj.
Kiedyś jeździły jeszcze głośniejsze, drewniane.
Rzucało na Dworcowej, na łuku, z lewej na prawą.
Na zakręcie.

Pustymi ulicami przechodzili zmechanizowani.
Żarzyły się koksowniki. Śnieg.

Muszę załapać się,
Muszę. To już ostatni.

Tej nocy.
Zapewne. I mój. Jak łódź Charona.

Kasyda o kamieniach

Kamienie ze światła. Mauretańskie mury
W rażącej bieli. I katedra ze światła, nie z kamienia.
Nieopatrzną dłonią z przestrzeni wydobyta.
Wyodrębniona. Poza prawami surowej materii.

Z wysokości katedry spoglądam na morze.
Byłem tu, czy nie? Niegdyś, niepamiętny. Niestety, dawny.
Ulicą prowadzącą od małej kwatery z fortepianem, zapatrzony
W Palmę — ten sam dukt w skwarze południa mnie prowadzi.

Byłem tu niegdyś, wiodły mnie serdeczne światła
I spokój kończącego się sezonu. Z dołu, z ogrodowej ławki
Spoglądałem na katedrę przed jej lotem w nieskończoność.
I kwiaty o abstrakcyjnych kształtach mijałem, drzewa zastygłe w ciszy,

Owoce dorodne i pełne grzesznej słodyczy.
A katedra była gotowa do lotu, do drogi na gwiazdę
Nieobecną, mknącą, ale w moich oczach zatrzymaną.
W kamieniach, detalach, postaciach — wszystko ze światła.