pokój

noce pełne zielonego światła w nieregularnych rombach pokładły się cicho na schodach jak tłuste koty
dotąd to one zwracały nam leniwe popołudnia jak gdyby od niechcenia ale ty wyszłaś w porę szczekania
przyciągnęło cię do okna gdy sąsiad zapalił nad gankiem przemysłową lampę
głos dobermanów przechodzi w wycie — tryl ze środka kruchych żeber wytycza granicę z geodezyjną precyzją
tak jak z nastaniem dnia zmniejsza się ziarnistość nocy — wywołuję ten pokój z pamięci jak gdyby spoza widma i drętwym językiem zaplatam komboskion
na skórze wschodzą światła na przemian czerwone i niebieskie
karetka po karetce

niedźwiadku

dniem ojca nazywam każdy mój dzień od kiedy dowiedziałem się o tobie
bo musisz wiedzieć że miałem niezagospodarowaną przestrzeń w sercu
niespokojną podobną do gromady rannych lisic — dokarmiałem je nie raz miodem i księżycem i pozwalałem na to by przekraczały horyzont
ty jednak nadbiegłeś zza niego pewnego październikowego poranka informacją
— tak na początku byłeś synu obietnicą i stałeś się jabłonką w moim oku i wołałem ciebie: niedźwiadku synu małej niedźwiedzicy
odszedł ode mnie także lęk przed śmiercią i od jesieni nie pisałem wierszy
na planecie małej jak ziarnko piasku troska o siebie jest kaprysem
— a jednak chcę wdychać wiosnę tego roku z lepkim zapachem waty cukrowej
nad basenem unoszą się ważki i wraca twój głód po krótkiej drzemce
masz kilka miesięcy i z łatwością rozpoznajesz twarze
ten wiersz wkrótce sprowokuje myśl że gdyby nas zabrakło
twoja krucha pamięć wciąż nie zdołałaby nas unieść

***

odkleiło ci się miasto
zapchały arterie ochrypły trajki

przywołują się menele w parku
plugawym światłem charczą im latarnie

wyroiło się sto kundli
— sto szeregowych bezpańskich ciał na twoim skwerze

bogowie zdejmują buty
ciskając w dół głową z każdej wieży