KRZYSZTOF WACŁAWIEC
5. Włóczęga
Lala się nie cackała,
Ale pękła i zwolniła.
Polazła do sąsiadki.
Na pączka usiadła,
Przyszły smerfy i samo się rozumie.
Miłość — głupota ludzka.
No, bo jak coś robię, to robię,
A nie: chciałabym, ale nie mogę.
Nie dziwi nic, lał ją,
To mu budę spaliła.
6. Sąsiadka
Dom z dymem poszedł
A gorycz w sercu została.
Nie zmieniło się nic.
Co to za zemsta,
Co żalu nie koi?
Jak ukarać, nie karząc siebie zarazem?
Tak nienawidzić i tęsknić jednocześnie.
Na darmo to wszystko i na nic.
Obiecują, zaklinają:
Całe życie na rękach będę nosił.
7. Wojciech
Mów za mną:
Wybacz, panie, bo zbłądziłam.
Zawiniłam po trzykroć
Wobec siebie,
Męża i wszystkich bliźnich.
Powtarzaj, raz za razem.
Błagaj o wybaczenie
Pana umiłowanego,
Męża i wszystkich braci,
I siostry.
8. Sprzedawczyni
W tym wszystkim
Czegoś mi brakuje.
Cała ta bzdura. Rozlatuje się
Jak świeży puch na wietrze,
Zalatuje przekrętem.
Rozpacz pchnęła ją do przestępstwa.
Wstrętny nikczemny
Męski świat.
Spłonęła jak ćma,
A dom był ubezpieczony.
Krzysztof Wacławiec (ur. w 1971 r.) — pisarz. Mieszka w Rybniku. Publikował m.in. w „Czasie Literatury”, „e-eleWatorze”, i „Twórczości”.
aktualności o e-eleWatorze aktualny numer archiwum spotkania media autorzy e-eleWatora bibliografia
wydawca kontakt polityka prywatności copyright © 2023 – 2026 e-eleWator . all rights reserved
copyright © 2023 – 2026 e-eleWator
all rights reserved