Skip to content

KRZYSZTOF WACŁAWIEC

5. Włóczęga

Lala się nie cackała,
Ale pękła i zwolniła.
Polazła do sąsiadki.
Na pączka usiadła,
Przyszły smerfy i samo się rozumie.

Miłość — głupota ludzka.
No, bo jak coś robię, to robię,
A nie: chciałabym, ale nie mogę.
Nie dziwi nic, lał ją,
To mu budę spaliła.

 

6. Sąsiadka

Dom z dymem poszedł
A gorycz w sercu została.
Nie zmieniło się nic.
Co to za zemsta,
Co żalu nie koi?

Jak ukarać, nie karząc siebie zarazem?
Tak nienawidzić i tęsknić jednocześnie.
Na darmo to wszystko i na nic.
Obiecują, zaklinają:
Całe życie na rękach będę nosił.

 

7. Wojciech

Mów za mną:
Wybacz, panie, bo zbłądziłam.
Zawiniłam po trzykroć
Wobec siebie,
Męża i wszystkich bliźnich.

Powtarzaj, raz za razem.
Błagaj o wybaczenie
Pana umiłowanego,
Męża i wszystkich braci,
I siostry.

 

8. Sprzedawczyni

W tym wszystkim
Czegoś mi brakuje.
Cała ta bzdura. Rozlatuje się
Jak świeży puch na wietrze,
Zalatuje przekrętem.

Rozpacz pchnęła ją do przestępstwa.
Wstrętny nikczemny
Męski świat.
Spłonęła jak ćma,
A dom był ubezpieczony.

Krzysztof Wacławiec (ur. w 1971 r.) — pisarz. Mieszka w Rybniku. Publikował m.in. w „Czasie Literatury”, „e-eleWatorze”, i „Twórczości”.

aktualności     o e-eleWatorze     aktualny numer     archiwum     spotkania     media     autorzy e-eleWatora     bibliografia     

wydawca     kontakt     polityka prywatności     copyright © 2023 – 2026 e-eleWator . all rights reserved

zachodniopomorski miesięcznik literacki e-eleWator

copyright © 2023 – 2026 e-eleWator
all rights reserved

Przejdź do treści