Kosmos

zatopiona sferyczna bańka
pusta w środku kula
kanały i tunele odprowadzają wodę
zawieszone centralnie w bryle
mitochondrium z boskiego ognia
wprawia w ruch obrotowe sklepienie
przeźroczysty firmament oddziela niebo od gwiazd
nieruchoma pozbawiona krzywizny płaszczyzna
ściera żywioły
dno
bezkres oceanu
wokół panują demony

Dzień pierwszy

„I tak upłynął wieczór i poranek – dzień pierwszy”.
Księga Rodzaju, 1,5.

Twórca na początku wybiera jeden ze światów.
Wznosi się nad wodą. Osiada w niej.
Ciemność przemienia w światłość. Dzień oddziela od nocy.
Podwaliny ziemi pływają w zalążkach nieba.
Odwieczny, niezależny od materii lewituje w potoku próżni.

Dzień drugi

Pustkowie wód rozdziela się na dwoje.
Powstaje sklepienie.
Woda opada kroplami.
Formują się gęste chmury.
Z wilgoci i mgły wyłaniają się niebiosa.
Dookoła rozpościera się mokra otchłań.

Dzień trzeci

Podniebne wody opadają.
Z głębin wyłania się ziemia.
Dryfuje. Bytuje w wilgotnej pustce.
Wokół płaskiej wyżyny rozlewają się morza.

Dzień czwarty

Wysoki firmament rozpala się.
Dwa stale świecące, jednakowe dyski przesuwają się nad pochyłą równią.
Złote, suszące słońce oświetla ziemię.
Porusza się, to do przodu, to do tyłu.
Srebrzysty, wilgotny Księżyc krąży w przeciwnym kierunku.
Zaprzęgnięte do sklepienia niebios oddzielają dzień od nocy.
Krzepią czas. Wyznaczają cykle.
Podczas zaćmienia zachodzą jeden na drugi.
Nieboskłon rozświetlają gwiazdy.
Wędrują w konstelacjach.
Tworzą paraboliczne kształty.
Przez pory roku biegną dookoła.
W ruchu po nieregularnych elipsach, to kurczą się, to rozkurczają.
Luminarne ciała niebieskie spiralnie przemieszczają się nad ziemią.
Inne planety nie istnieją.