Koło lipowe

Pracuję w młynie
rozdrabniam historię
W dziejach grzechu porzuciłem
współczesność
W dziejach czystości porzuciłem
tradycje
To moja próba wszystkiego pomiędzy
Jestem eseistą
i oceniam echo

Przed naszą erą i w naszej erze

Zawsze marzyłem o Bizancjum
Kiedy już przyszło
wyłowiłem z Tybru dwoje dzieci
Spadł rzewny deszcz
Utyskując, że jestem wilkiem pośród owiec
nadałem im imiona

Te przed naszą erą
i te w naszej erze

***

Przyszło mi remontować wschody
i zachody słońca. Dźwigam
promienie, które i tak muszą
upaść. Bywam przestępny —
moje linie papilarne zna każdy

Ruch oporu

Państwa rozbite wojnami
domowymi
złamane serca
ukontentowaniem
stracony rozum
myślą nieczystą
pomieszane zmysły
darem juchy
bite dowody
utracone
westchnienia

a choćbym zaczął na wspak
rozniecać płomień
Feniks i tak się odrodzi
Odys dopłynie do swej Itaki
Ewa zwabi Adama
i tak spalą na stosie Joannę
i spadnie z wieży głowa Tomasza
Romeo ujmie Julię
przeżyję trzy wojny, w tym dwie światowe
ona napisze wiersz
i ja spiszę listy

na niebie

niewysłane do słońca
wytoczę mu proces
za codzienne docieranie

duch się we mnie trzyma mocno
co tam panie w polityce?

pojemne formy
z treścią nieprzystające

pakty łask
elementarnie
danych obywatelom
rzeki żalu

nieuzbrojone
w nadzieję i wiarę
wersety

Nie zostanie kamień na kamieniu

nie stanę ci na przeszkodzie: kamieniu

ciężki, oszlifowany, winny,
budowałem, podnosząc ciebie,
rujnowałem, opuszczając ciebie,

milowy, cierpliwy, szlachetny,
chciałem wziąć cię w posiadanie,
niechętnie wsiąka w rymy krew,

wychodzisz bez uszczerbku z każdej sytuacji
i nie musisz tłumaczyć przyczyn swojego istnienia,

służysz i do kamieniowania,
i do budowy

oddałem ci swój pocałunek,
a mój prywatny rozłam doręczył mi ciepło epoki,

ale też jestem pewien, że nie staniesz się samotny,
bo w swej nagości pożądany
choć raz odpoczniesz od swej
niewoli milczenia,

będę trzymał cię w ustach —
ćwicząc je