kontekst

by cisza mogła znaczyć
inaczej niż nieme obcowanie
śnieżny puch gnany wiatrem
przez dolinę lodowca
firn milczy skrystalizowany
w ziarna z pól oskomy
ci co przetrwali lato wiedzą
że nadchodzi cisza
osadzona w kontekście

panorama

jodły i świerki na zboczach Kalkkögel
przy oczu zmrużeniu twarz klauna
jakby natura ze śmiechu się zalesiała
rozpukiem bieliła na południu
a dwa zęby to tyrolskie chalety
i kto
rzucając na suchy Föhn pytam się
kto
tu jest szczerbaty?

bunkry

koparka za oknem pracuje od tygodni
dziura jest głębsza łyżki są zmieniane
nasyp coraz bardziej stromy i stygnie
stygnie stygnie stygnie kawa

niech kopią dalej niech nie przestają
niech zrobią bunkier kto wie
ile takich bunkrów zrobiono przed laty
nim przyszedł potop nim meteoryt
przeorał biosferę sprzed ludzkich ambicji
kto wie czy naskalne instrukcje
petroglify Lascaux i Chauvet
nie tworzą geometrii postkazamatycznej
homo sapiens od zawsze wiedzieli
że żyją w dolinie lodowca
który się kurczy
dlatego kopią i zmieniają łyżki
dlatego kawa parzona wciąż od nowa
dlatego jest dziura
w całym

sen o Barcelonie

do dziś śni mi się złota głowa.
wypalona słońcem ikarowa czacha
ze srebrnych ramion i piersi
rodzi się, leniwie spadając, srebrnych srebrem
morskiego lustra. dalej dedalowy brąz,
brzuch — niby plaża żegnająca odpływ,
a nogi beton, stal, piaskowiec i wapń,
żyłami geometrycznych alei
przecinane.

i zastanawiam się, czy Nabuchodonozor
czytał greckie mity, gdy przesiadywał
na bunkrach del Carmel w Barcelonie.

a kamień —
mój kamień przyszedł o świcie
przebrany w pocałunek.