Biały proszek

Na naszych czarnych ubraniach
biały proszek.

Moja wspaniała,

poza tym
mam dla ciebie coś jeszcze:

trochę alkoholu
podgrzanego
przez już martwe słońce

i odbicie karoserii
w nocy,
której nikt nie widzi.

Myślę, że kochamy się
tak samo

jak nasze ohydne likiery.

Dekadencja

Nie myślę już o niej.

Nie myślę już o niej.
Nie piszę już dla niej wierszy.

Zostawiam okiennice otwarte
przez cały dzień.

Przypominam sobie,
że świat na zewnątrz
wciąż istnieje

i że jest rozległy,
nawet jeśli ona w nim jest.

Trawnik jest skoszony,
kot zaszczepiony,
wanna już nie przecieka.

Nie myślę o niej.

Greckie słońce lata
jest zimne.

Nie ma sensu o niej myśleć.
Już o niej nie myślę.

Moje urodziny

Odbijam kartę w fabryce
w dniu
moich urodzin.

Moje biuro:

ściany z sarinu,
widok na chodnik.

Szukam
twojego imienia.

Piszę
nocą
z mojego grobu —

który stanie się kołyską
przy pierwszych dzwonach
albo przy maskach samochodów.

Ja,

bez cienia
jednego tchnienia

dla ciebie.

2 III 25 — 23.16

Urząd podatkowy

„Tak, panie Garatynski,

tu urząd podatkowy
w Bordeaux.

Pańska sprawa
wciąż się ciągnie.

Jest nam pan winien
11 euro 10 —

dokładną kwotę
pańskich praw autorskich.

To jest
ostatnie upomnienie

przed naliczeniem odsetek”.

7 III 26 — 21.06

Monochromatyczne

Moje dni są
pustą salą,
pełną salą.

Bilety leżą
na chodnikach.

Nikogo,
kto by je podniósł.

Przyjdzie czas,
gdy ekran
będzie biały.

Na razie,
dopóki nikt
mnie nie kusi,

idę prosto.

7 III 26 — 20.41