Pieta

Klęcząca nad
przebitym bokiem,
skrzepłą twarzą,
roztrzaskaną wątrobą.
Matka zamordowanego.
Pierwszego.
Ostatniego.
Nie do opłakania.

Szczecin, 26.05.1983

Na warcie

Tyle lat
na czujnej warcie,
bez odzewu.
Tylko drzewa
chodzą pomiędzy słowami.
Śmiertelne sosny
wykrwawione z żywicy.
Buki skórolistne.
Jarzębiny.
Osmykuję z szypułek
gładkie,
czarne
owoce czeremchy amerykańskiej.
Na sok,
na wino,
na konfiturę.
Bez odzewu.
W czujnym milczeniu.
Z podgrzybkiem brunatnym
na warcie.

Szczecin, 28.11.1983

Szachy leśne

To,
co wiem,
jest jak wiewiórka
przeskakująca pole widzenia.
Gram w szachy
z królem lasu
o kosz jarzębiny.
On mnie gąską nagą,
ja jego kozikiem.
Nie jest to
— borem a prawdą —
gra sprawiedliwa.
Przymyka sowie oko
mój partner spolegliwy.
Jedną chmurą
dałby mi mata,
jednym spustem ulewy.
Ale on — nie.
Tylko mała gąsienica
opuszcza się z gałęzi brzozy
na lepkiej nici.
Zielony znak zapytania
nad moim polem
zdziwienia.

Szczecin, 28.11.1983

Na baczność

Co powiedziałam,
to powiedziałam.
Nie odwoła się
nieodwołalne.
Słowo przy słowie
karnie stoją
moje myśli.
Czujnie strzegą
powinności mowy.
Ani mi w głowie poleży
hasło „spocznij”.
Z czaszką
rozsypie się
zaszyfrowany odzew.

Szczecin, 29.11.1983

Martwa natura z życiem

Tyle lat,
tyle refleksów światła na
kaflowym piecu
niemodnym i ciepłym,
z duchówką,
gdzie schną skórki jabłek na herbatę.
Wszystko tu oswojone,
pawie pióra w łusce po naboju,
kamienie z niechorskiej plaży,
lustro,
gdzie twarze umarłych
śpią w srebrnej pościeli.
Tylko rośliny
liść za liściem
niecierpliwie przerastają
swoje kontury.
Rozsadzają obraz.

Szczecin, 1983-1984