wysiedlenie I

nasz dom to pokrzyk skrzy się
czarnymi punkcikami źrenic
patrzy przez nas na wskroś podłoga
faluje bylicą kołysze się jak spódnica
matki której głos uwiązł wysoko w koronie
modrzewia co splótł się z dachem w jedno
jeszcze można poczuć ciężar
ciał na spróchniałym łóżku
jeszcze można odczytać linie
papilarne zostawione na uchwytach
stoimy niemi nie chcemy być stąd

połów

to tak jakby zanurzyć kubek w wiadrze
wódki i wylać w suchy piasek
mówił leżąc nieruchomo smagany
przez wiatr i sumienie
płomień rozgrzewał go od środka
gdy z południa nadchodziły fale
łodzie przecinały niebo na pół
oddawał swoją kromkę gdy dzieci
płakały że mało że mało
a gdy wypływał woda przyjmowała go
delikatnie jak kobieta kładła się
przed nim swoją przestrzenią
wsłuchiwał się w nią zamykał
w dźwiękach patrzył jak horyzont
wymyka mu się z rąk

wysiedlenie II

z brzegów jeziora słyszałam ich
głosy rozchodziły się z wody
krzyki mężczyzn potajemne
szepty kobiet kościelne dzwony
dudniły o dno
z brzegów jeziora czułam ich
zapach czarnego chleba na drogę
słodki odór zgnilizny
niezebranych węgierek nigdy
niezerwanych jabłek
z brzegów jeziora widziałam ich
chowali swoich zmarłych jak ptaki
kopali jamy przykrywali
gałązkami leszczyny im szumiały
gdy już nikt nie pozostał