Opowiadanie

Gwiazdy uniosły się w górę i huknęły.

Czerwień się poiła krwią.

Ludzie zamarli,
trupy,
żadnych ptaków.

Nie było niczego
oprócz kurtyny rdzy.

Przerażeni rozbitkowie pustkowia
kryli się w jamach
jak myszy.
Słońce nie wzeszło przez lat piętnaście,
aż im się wnuki urodziły wampirze.

Widzieli pierwsze drzewo,
rozszalała się grań wody,
przegradzając kałuże grodziami ruin.

*

Bóg im za karę kazał żyć pięćdziesiąt lat,
porzucić ołów,
zgasić na niebie sztuczne gwiazdy,
pogonić ludzi skażonych sercami i krzykiem.

*

I jasność nastała, gdy podpisywali pakty.
Owoce tam rodzą i dzieci na ziemi,
kiedyś nieczystej,
owocami boczniaków.
A słońce je tuli przyjemnym wiatrem,
gdy kładą się spać.

*

Śpią na skalnych półkach wtuleni w poduszki.

*

Szkłem, okiem i czuciem,
sen jest pozorem,
piętrowym łóżkiem Schrödingera.

Gdy kamienie śnią.
Trzech Janów rozprawia o kraju,
między bramami a gałęziami.