Leśna stopklatka

Na lewo od leśnej mogiły dwustu rozstrzelanych
trójka emerytów dwie kobiety i mężczyzna z uwagą
rozgrzebuje obfite siedlisko owczych poliporów
pozbawionych życia ale pozostawionych pamięci

kilka metrów dalej za białym krzyżem ze stalowych
rur widać granatową kurtkę na plecach siedzącego
w zaroślach osiemset plusowego chłopaka z piętami
demona który z oddaniem przemawia do kogoś na

smartfonie potem umieszcza go przed sobą między
stopami na wysokości swojego krocza wykorzystując
swoje prawo do złego albo awarii prawo do gorszego
w dużo większym stopniu niż wmawiane mu od lat

prawo do szczęścia rozpoczyna transmisję do sieci
żywiołów wody powietrza i przestrzeni obrazu nagiego
wzwodu w spiralnym ruchu z prawa na lewo jako prawa
do odpowiedzi na wezwanie do samowystarczalnej

wydajności do zakończenia dialogu o sensie działania
bez przymusu i nadzoru tego co nigdy nie umiera

14.10.2025, wtorek, Bydgoszcz nad Brdą

Trzecia droga

Skąd oni tutaj przychodzą ze zbłąkanych pacierzy
niebieskich ścian czy to oni wjeżdżają w zakręty
od kasztanowej alejki obok altany z kontenerami
pełnymi oskórowanych zwłok saren kun i zajęcy

czy wychodzą spod zgniecionych kartonów jak
atrament z przywiędłych kapeluszy czernidłaka
zza metalizowanych drzwi z judaszem przez który
widać otwierającą się windę i uwolnione z niej

stado jerzyków kołujących nad koronami drzew
czy podchodzą do ciebie nocą solo albo w parach
srebrzyste kremowe czerwone pochylają się nad
tobą jednym z milionów deplorables na chwilę

bezczelnie dobierają się do gardła wskakują na
piersi szukają natarczywie dojścia do ust języka
aż obudzisz się widząc zakutego w dyby poetę
na zawalonym błotem rynku w Carcassonne — ?

17.10.2025, piątek, Toruń nad Wisłą

Wilda na wspak

Kominy unosiły się z dymem serdeczny palec
ugryzł niemowlę nerka straciła jednorożca
wierzchowce dosiadały swoich jeźdźców
błąkały się wokół nas ulice i miasta szpitale

wypisały się z umarłych parki wkraczały
w jesień okna przyklejały się do twarzy
powieki wkręcały się w każdy sen szyby
uderzały w deszcz brzegi biły w morze

drzwi waliły w zaciśnięte pięści narracje
streszczały się w przestrzeń przejściowe
trudności gromadziły się amfiladowych
pokojach i dobierały do luksusowych

rajstop przemoc znała tylko dzieci świt
nie wstawał przed piekarzem rzeźnikiem
piwowarem bo ktoś musi być zawsze tym
najgorszym gdy inni stają się najlepszymi

18.10.2025, sobota, Poznań nad Wartą

Zęby w ścianie horyzontu

Kartezjański podmiot w stanie kontemplacji
niczego nie spotyka jest szklanym wrakiem
dlatego w ocalałe zęby zaglądają mu tylko
konie pozbawione szlachetnej krwi podczas

gdy obok wybite wilcze kły wpadają w ogień
jak alerty ostrzeżenia i komunikaty przekazywane
z ust blogerów do ust sztucznej inteligencji która
twierdzi że zmieni każde odejście w ponowne

przyjście odtworzy bez znieczulenia wyrwane
osłom zęby jak w bólu pękające kasztany albo
płaczące koniki na biegunach którym nagle
zakazano dostępu do dzieci krwawiące róże

w znikające kręgi na wodzie tak aby były i nie
były jednocześnie rozmywane w cień ciągłości
wpadający między sieciocentryczne szczęki
tajnych lokalizatorów sentymentów i praktyk

dokonujących niemożliwego połamać i zjeść
zęby wyszczerzone pod stosem odciętych rąk
i powyłamywanych stóp ponieważ pragnienie
produkuje obiekt przyczynę która sama w sobie
nie istnieje salwadorska pajacerka

19.10.2025, niedziela, Łódź nad Łódką