DOMINKA KRÓL
matki wszystkich wydm
wybujałe
osunięte na włoskich wybrzeżach
szukały racji wszystkich rzeczy
w kasztanowych taflach włosów
pręgach morza
butwiały
z falami czasu
prały
w siwych taflach ścian
zamieniały się w prawdę
plecami do siebie
nie mówiły dzieciom
o granicach wszechrzeczy
chowały dni tygodnia
śmierć Chrystusa
rozlane mleko
dziurawe sieci
wymieszały plamy starcze
z piachem
oddzieliły siebie od racji rzeczy
ostatnie myśli od prawdy
ukraińscy robotnicy
chwytają mojego i twojego pana boga za nogi
po porannej kawie całują kobiece czoła
robią znak krzyża na fartuszkach
zaraz pod paznokciami ich żon zamieszkają cudze pościele
chwytają za moje i twoje kostki brukowe
dziury nie pytają o prawosławne stopy
po drugiej rozpuszczalnej wspinają się na rusztowania
zgrubienia na dłoniach nie pytają ich o dom
z góry patrzą na krzyże
te z pustymi korpusami
widzą ręce dziadków, wujków, sióstr
gadające chmury o temperaturze 36,6
obijają się dzisiaj o brzuchy obcych kopuł
szuflady
na swoim
zamkniętym na trzy
schowasz mięso wszystkich ziem
w końcu uczyli nas
żyć na cztery strony świata
śmierci nie dzielić na ciernie
przez liczby pierwsze
róże będą składać
betony wykręcać jak chrystusowe palce
oczy parafiną sklejać
chować zapachy swoich mystic roses
zabiorą
pieniądze, języki, matki
w niedosłyszalne ściany
byłabym była
święta
bez oczek w rajstopach
z wypisanym aktem dziewictwa
byłabym była
cieniem witraży
ostatnią czerwoną szminką
byłabym była
brudem spod paznokcia
petem spod kapliczki
byłam i będę
ulizana na popiół
od grzechu
byłam
by
była
pierwszą i ostatnią maryją naszej ery
słoń w salonie
dywan obchodzi się slalomem
wrosły się w głowę panele
zagrały z szampanem w trzeźwą ciuciubabkę
zatańczyły z nami w trójkę
w tych ścianach
spadam do piwnicy
pająki jedzą ostatnią grę w badmintona
i wspólne kolacje
leżę
tatuuję szkło
dusznych okien
czytam pocztówkę z salonu:
wszywki nie żyją wiecznie
po którymś sylwestrze
ktoś się pokłócił
wazon stracił życie
tata nie wrócił
Dominika Król (ur. w 2004 r. w Prudniku) — studentka filologii polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Publikowała w: „Notatniku Literackim”, „Składce” i „Szajnie”. Na instagramie jest pod nazwą @szczerapoezja.
aktualności o e-eleWatorze aktualny numer archiwum spotkania media autorzy e-eleWatora bibliografia
wydawca kontakt polityka prywatności copyright © 2023 – 2025 e-eleWator . all rights reserved
copyright © 2023 – 2025 e-eleWator
all rights reserved