Wiersz

1.
Wykrwawiam z siebie okno na świat
Grozę pracowitą

Ponazywam to co jest do nazwania

2.
Zostało niewiele
Pomieszanie zmysłów i umieranie powolne

Dziewczyna czesze włosy
Staje na palcach
By rozkołysać
W sobie krawędź zachwytu

Skaza

Perony usta ramiona
Z zagubienia w zagubienie

Obiecałem że nie pojadę
Ale nie, wstawiłaś bilboard
W moją głowę
I od nowa wszystko

Pozostaje udawać
Że nigdy Cię nie poznałem
Nie szliśmy od Kalnicy
Nie wypowiedziałaś ani słowa
Na milion sposobów

Zmuszony jestem nie pamiętać
Na milion sposobów

Senne pawilony

Wznoszę toast za piękną dziewczynę
Co wieczór wrasta w chodnik
Jak pies łańcuchowy

Ktoś pyta o cenę
Zgoda

Wsiada
Daje znać że wróci
Może

Wiersz, który powstał ze słów usłyszanych ósmego lutego pomiędzy godziną siedemnastą a dwudziestą drugą, czy jakoś tak

Niedawno skończyłem czterdziestkę

Muszę być jak lew, co zabija młode, by samica znów miała ruję
Nie wyglądać na takiego, co to lubi się dzielić, pomagać
Trzymać rękę na pulsie, wchodzić do gry z pierwszego rzędu
W końcu która kobieta chciałaby wiązać się z dozorcą?

Nie jestem zaskoczony twoimi problemami, kolego
Widocznie jesteś amatorem bez drużyny, planu na siebie
Moja rada, kup pakiet premium: adrenalina, szybkie emocje
To wszystko za osiemdziesiąt groszy dziennie
A do tego szczerz się do kamery, wszystkiemu rób zdjęcia
Zachwycaj tak zwaną sztuką współczesną, uzdrawiaj kurwami
I udawaj, udawaj cały czas, resztę załatwią algorytmy

Harpunnik, bądź nim, nurzaj się we krwi
Ludobójstwo etyczne jest dziś mile widziane
Zupełnie jak pastorałki dawniej