***

Nie jest jeszcze gotowa by kochać
Widziała ojca pod kołami
dębową trumnę rozpacz matki
i jej złamane pomarańczowe szpilki
Brata choroba też szybko zwinęła
nikt nie wierzył że w tak młodym wieku
miał swoje plany studia marzenia
Pewne rany i żale zabliźniają się długo
o wiele za długo a jednak
pozostawiają welon na duszy
Nie można go tak łatwo podnieść
dopóki tkwi przytrzaśnięty obrazem

***

Weź ten stary
kredens dębowy krzesła
i zegar który dostaliśmy w ślubnym prezencie

tylko nie zabieraj naszych kolacji śmiechów
i wspomnień

zniknie stąd ta szafa
twoje ubrania teraz tak bolą
i kanapa na której siedzieliśmy

i wszystkie miejsca
w których było nam tak dobrze

pozbyłem się już wielu
niepotrzebnych rzeczy

Ciebie nie mogę

Tramwaj

Głaskała się po brzuchu. Jaki będzie, gdy się urodzi?
Trzymał dumnie pomarańczowy rower. Musiał być nowy. Miałem kiedyś taką Ukrainę.
Na tamte czasy super. Oby się te dobre wróciły.
Zbyt głośno relacjonowała swoje zakupy. Nie wiem, jak osoba z drugiej strony telefonu.
My mieliśmy dość wydanych pieniędzy.
Ze śmiechem zaglądały sobie przez ramię do komórek. Dobrze słyszeć radosnych.
Są jak rosa o zmierzchu, gdy słońce morduje.
Spoglądała w dal. Zamyślona, smutna. Ten rumor jej nie wybijał. Ja też przestałem ją prześwietlać.
I staruszka w pas pochylona z ciężkimi zakupami. Kto ją puścił samą ?
Możliwe, że mąż z cmentarza, a dzieci z emigracji.

Możemy

I choć nie możemy
być razem
kochać się wierszami
zawsze

***

Kraj z którego pochodzisz
słynie z chmur i jaśminu
Chmury zapewni nam krakowskie niebo
a jaśmin przyniosę z bukietem kwiatów
Nie żegnam się
Od kiedy się spotkaliśmy
wciąż mam cię przed oczami