Wiersz dla koła gospodyń wiejskich

miasto daleko
nie napiszę o arteriach
ciemnych zaułkach
szarych kamienicach

na wsi wyraziste słońce
nie można go objąć
ogarnąć wzrokiem
ale tyle dotyka i ofiarowywuje

to banał pisać że tu i tam
dba o kwiaty
ogrzewa ptaki
wywleka z nor zwierzęta

zwodzi skąpo ubrane
zaraża smutasów
nieodpartym uśmiechem

czasem bywa czerwone
jak światła służb
element w klockach lego

a sednem w całej sprawie jest to że wzbudza u ciebie poeto zachwyt
taki który przypomina że najpierw
jesteś i byłeś aż i tylko człowiekiem

Wywiad

Przeprowadziłam wywiad z moim wewnętrznym psychoterapeutą:

— Jakie były pani relacje z synem?

— Uciekałam w słowa i podziwiałam piękne, cudze ogrody.
Pewnego dnia podczas naszej wspólnej rowerowej wycieczki, rozglądałam się i zapatrzyłam na cudze kwiaty i krzaki. Wjechałam, nieostrożna, w syna. Jechał przede mną.

Na szczęście nic poważnego się nie stało. Gdybym zrozumiała, że piękno mam na wyciągnięcie dłoni…

Nie zawsze był dobrym dzieckiem, mamę też miał ryzykowną. Czasem to była zawieszona nad przepaścią lina, po której chodziłam.

Kręgosłup gdzieś sobie poszedł

„Z nieba zwiesza się słodkie
grono martwych aniołków”.
Tadeusz Różewicz, Kobieta w czerni stąpa po różach

synek konfabulatorki
alkoholiczki do nieskończoności
gryzie paznokcie
zaciska wargi

układ nerwowy
w kruchych paluszkach
pozycja embrionalna
nie wróżą nic dobrego

zjada przysadkę
istotę czarną
za mamę
tatę
za siebie
wyrywa z pępka sznureczek
zaciąga się dopaminą

robi lasso

Pantofelek

wysłałam koledze
zdjęcie mojej cioci
Władzi

za chwilę otrzymałam
od niego fotografie
znanych aktorek
napisał:
oto ciocia Kasia
ciocia Basia
i Franciszka

chciałam się z nim spotkać
w kawiarni przy ciastku i kawie
problem w tym
że dzieli nas duża odległość
oprócz tego ma pod opieką
mamę
i oczywiście
ciocie

pilnują go jak tylko mogą