Poeci

tak szybko odwracają się od życia
Nie baczą na innych

Otwieram gazetę — nekrolog
— jeszcze mógł zadziwić świat — piszą

Zalewam kawę wrzątkiem — nabiera rumieńców
Pochylam się nad biografią
krótszą niż kilka łyków
i wlewam mleko — poezja smaków

Trochę rozlewam
Plama się rozprzestrzenia
wsiąka
pochłania
litery —

znikają

Siła perswazji

Wydobyła ze mnie jej adres
Wytoczyła najcięższe działo
siebie
i tak nastał zmierzch

pięknego dnia

Ta historia ma początek w dzień czegoś (nie)wiarygodnego

W intymnym (nie)zobowiązującym świetle
rozpromieniła swoją tlącą się skrytość
w efekcie
zaczęła ogniskować impulsem
bez początku i końca

A ja sparaliżowany jej posthipnotyczną sugestią
doznałem rozmaitych uczuć w agonii i ekstazie
zaklęty w długowiecznej iluminacji

Ten okres z życia do innych wyjątkowo (nie)podobny

Rzuciliśmy wszystko na szafot pożądania
Doświadczaliśmy wielu stosunków interpersonalnych
w różnych najdziwniejszych miejscach

od zmierzchu do świtu

zalegała u mnie
tak
nalegając na krótką przerwę

telefoniczną
do własnego męża

Naga perspektywa

W jej lustrze jawiłem się jako poeta z wielkim ego

Wpatrywałem się w ten okaz doskonałości
a ona czytała na głos moje wiersze

Libido wzrastało mi do rozmiarów jej wyobrażeń
o mnie

A (nie)pisanym dowodem na to jest ten wiersz